تماس تصویری با پدربزرگها، شکاف جغرافیایی و نسلی را پر میکند. اگرچه ممکن است کار با تکنولوژی برای سالمندان سخت باشد، اما دیدن چهره فرزندان و نوهها در روز عید، به آنها حس حضور و ارزشمندی میدهد. کمک کردن به آقاجون برای برقراری این تماس، خود نوعی محبت است.
در تماس تصویری با آقاجون، باید صبور بود (چون ممکن است در تنظیم دوربین مشکل داشته باشد)، با صدای رسا صحبت کرد و لبخند به لب داشت. شروع پرانرژی و پایان پرمهر، این مکالمه را خاطرهانگیز میکند.
انجام کارهای خلاقانه در تماس تصویری، مثل نشان دادن نقاشی نوه، خواندن شعر دستهجمعی یا بریدن کیک به نیت او، هیجان و شادی را به خانه پدربزرگ میآورد و جای خالی حضور فیزیکی را تا حدی پر میکند.
گرفتن اسکرینشات از چهره خندان آقاجون در حین تماس، راهی برای ثبت خاطرات در عصر دیجیتال است. این عکسها بعدها گنجینهای از لبخندهای از راه دور خواهند بود.
برای خانوادههایی که دور از هم زندگی میکنند، تماس تصویری در روز پدر حکم آب حیات را دارد. کلمات و جملات باید طوری انتخاب شوند که بار دلتنگی را کم کنند و امید به دیدار را افزایش دهند.
