همکاران بازنشسته، گنجینههای زنده سازمانها هستند. آنها حافظه سازمانی و حامل سالها تجربه، دانش ضمنی و مهارتهایی هستند که در هیچ کتابی یافت نمیشود. تکریم آنان در روز ۲۵ ذیالحجه، نه تنها یک وظیفه اخلاقی است، بلکه پیامی به کارکنان جوانتر میدهد که سازمان برای سرمایههای انسانی خود ارزش قائل است و آینده آنها نیز محترم شمرده خواهد شد.
قطع ارتباط با همکاران پس از بازنشستگی، میتواند منجر به انزوای اجتماعی آنان شود. ارسال پیام تبریک، دعوت به مراسمات سازمانی و تشکیل کانونهای بازنشستگی، راههایی برای حفظ این پیوند است. این ارتباطات باعث میشود بازنشستگان احساس ارزشمندی کنند و همچنان خود را عضوی از خانواده بزرگ سازمان بدانند. دین اسلام نیز بر حفظ حقوق برادران دینی و همکاران تاکید فراوان دارد.
یک متن تقدیر و تشکر خوب، باید حاوی کلمات احترامآمیز، اشاره به خدمات خاص فرد و آرزوهای مثبت برای آینده باشد. وقتی یک بازنشسته متنی را میخواند که در آن به جزئیات زحماتش اشاره شده و از او به عنوان «استاد» یا «پیشکسوت» یاد شده، احساس رضایت شغلی عمیقی پیدا میکند که خستگی سالها کار را از تنش بیرون میبرد.
تقارن روز تکریم بازنشستگان با روز خانواده، حاوی این پیام است که هدف نهایی کار و تلاش، آسایش خانواده است. بازنشستگی زمانی است که فرد میتواند خلاءهای ناشی از اشتغال طولانی مدت را در خانواده پر کند. در پیامهای تبریک، اشاره به «لذت بردن از کانون گرم خانواده» بسیار مناسب و بامعناست.
در آموزههای اسلامی، احترام به بزرگان و سپیدموها همردیف احترام به خداوند دانسته شده است. تکریم همکار بازنشسته، مصداق تعظیم شعائر انسانی و اخلاقی است. امیرالمومنین (ع) همواره یاران و سربازان قدیمی خود را مورد تفقد قرار میدادند و این سیره باید در محیطهای کاری ما جاری باشد.
