در فرهنگ ایرانی، دایی (برادر مادر) جایگاه ویژهای از نظر عاطفی دارد و ضربالمثلهای زیادی درباره محبت دایی و خواهرزاده وجود دارد. دایی معمولاً سنگ صبور و حامی خواهرزادههاست. تبریک عید فطر به دایی، بازتابی از این رابطه صمیمی و گرم است. خواهرزادهها با ارسال پیام تبریک، محبت و احترام خود را به برادرِ مادرشان نشان میدهند و پیوندهای فامیلی را محکمتر میکنند.
زندایی (همسر دایی) به عنوان بانوی خانه دایی، نقش مهمی در گرم نگه داشتن روابط فامیلی دارد. ارسال پیام تبریک جداگانه یا مشترک به زندایی، نشاندهنده شعور و ادب اجتماعی است. این کار باعث میشود زندایی احساس کند که جزو اعضای اصلی و محبوب خانواده همسر است و رابطه او با خواهرزادههای همسرش صمیمیتر میشود.
رابطه دایی و خواهرزاده اغلب ظرفیت شوخیهای محبتآمیز را دارد. در اعیادی مثل فطر، شوخی درباره «عیدی گرفتن» یا «مهمان شدن برای ناهار» بسیار رایج است. این شوخیها اگر با رعایت ادب و احترام باشد، فضای عید را شادتر میکند و از حالت رسمی و خشک خارج میسازد. داییها معمولاً از این صمیمیت استقبال میکنند.
عید فطر فرصت مناسبی برای دید و بازدید (صله رحم) با دایی و خانواده اوست. رفتن به خانه دایی، به ویژه برای کسانی که مادرشان فوت کرده است، بوی مادر را زنده میکند و تسلیبخش است. پیام تبریک میتواند مقدمهای برای هماهنگی این دیدار حضوری و تجدید دیدارها باشد.
داییها اغلب مسئولیتهای سنگینی در قبال خانواده خود و خواهرزادهها حس میکنند. دعا برای گشایش رزق و روزی و سلامتی دایی در پیامهای تبریک عید، بهترین هدیه معنوی است. عباراتی مثل «خدا به مالت برکت بده» یا «سایت مستدام»، انرژی مثبت فراوانی را به دایی منتقل میکند.
