حماسه آرش کمانگیر و تعیین مرزهای ایران 1405

آرش، مردی که جانش را در تیر گذاشت تا ایران کوچک نشود. حماسه او، درس جاودانگی است.

مرزهای ایران با جوهر و قلم کشیده نشد، با خون آرش و یارانش بر خاک نقش بست.

آنگاه که کمان را کشید، تمام ایران در بازوانش جمع شد. آرش رفت تا ایران بماند.

حماسه آرش، فریاد بلند ملتی است که هرگز تن به ذلت و اسارت نمی‌دهد.

تیر آرش، ستون فقرات ایران را استوار کرد. درود بر آن دلاور که هستی‌اش را فدای مرزها کرد.

هنوز صدای صفیر تیر آرش از چکاد دماوند به گوش می‌رسد؛ صدایی که می‌گوید: این خاک فروشی نیست.

آرش به ما آموخت که مرزهای وطن، حریم ناموس و شرف است و پاسداری از آن، جان می‌طلبد.

یک تیر و یک جان، فدای وجب به وجب این خاک مقدس. حماسه آرش گرامی باد.

ایران، مدیون آن لحظه‌ای است که آرش گفت: تنم را فدای خاکم می‌کنم. یادش جاوید.

مرزبانان امروز، وارثان کمان آرش‌اند. حماسه آرش کمانگیر، الگوی غیرت ایرانیان است.

خواندند آرش را، و او برآمد از کوه، چون خورشیدی که غروبش طلوع مرزها بود.

تنش تیر شد، جانش کمان، و عشقش نیرویی که مرزها را تا آن سوی جیحون برد.

در آن نیمروز، بادها ایستادند تا روایتگر پرواز تیری باشند که جانِ یک ملت بود.

آرش نه یک تن، که تمامتِ روح ایران بود در کالبد یک پهلوان.

قصه آرش، قصه عشق است؛ عشقی که مرز نمی‌شناسد اما مرز می‌سازد.

البرز هنوز سنگینی گام‌های استوار او را بر شانه‌هایش حس می‌کند. یادش گرامی.

او جان داد تا جغرافیای ایران، بوی حقارت نگیرد. آرش، شهید راه وطن.

کمانگیر پیر، جوانی‌اش، جانش و آرزوهایش را در چله نهاد و رها کرد.

و زمین بوسه زد بر گام‌های مردی که برای وسعتش، خود را به باد سپرد.

حماسه آرش، زیباترین شعرِ خونین در دیوان تاریخ ایران است.

آرش کمانگیر نماد از خودگذشتگی برای اهداف عالی ملی است.

درس حماسه آرش: منافع ملی بر جان و منافع فردی مقدم است.

مرزهای امروز ما حاصل فداکاری آرش‌های دیروز و امروز است.

حماسه آرش به ما می‌اموزد که قدرت اراده و ایمان، ناممکن‌ها را ممکن می‌سازد.

آرش ثابت کرد که یک نفر می‌تواند سرنوشت یک ملت را تغییر دهد، اگر عاشق باشد.

داستان آرش، داستان تعهد و مسئولیت‌پذیری در برابر نسل‌های آینده است.

بزرگداشت آرش، تکریم تمام کسانی است که جانشان سپر بلای کشور شده است.

آرش کمانگیر، الگوی ابدی برای تمام سربازان و محافظان مرزهای ایران است.

با یادآوری حماسه آرش، روحیه سلحشوری و دفاع را در خود زنده نگه می‌داریم.

جان در تیر کردن، استعاره‌ای از نهایت تلاش و اخلاص برای کشور است.

برخیز که آرش در رگ‌های تو جاری است! ایران چشم انتظار همت توست.

تیر آرش هنوز در حرکت است، تا زمانی که ما پاسدار این مرز و بوم باشیم.

غیرت آرش، میراث من و توست. نگذاریم ذره‌ای از این خاک به دست بیگانه بیفتد.

ما فرزندان همان آرشیم؛ با همان غرور، با همان تعصب، ایستاده‌ایم مثل کوه.

حماسه آرش تمام نشده، هر روز در مرزهایمان تکرار می‌شود. درود بر آرش‌های زمان.

بگذار جهان بداند، ایرانی جان می‌دهد اما خاک نمی‌دهد. این رسم آرش است.

خون آرش در رگ‌های ما می‌جوشد، ما پاسداران ابدی خلیج فارس تا خزر هستیم.

کمانت را بردار، امروز نوبت توست که آرش باشی در میدان نبرد اراده‌ها.

ایران، سرزمین آرش‌هاست؛ سرزمینی که هرگز در برابر ظلم زانو نخواهد زد.

با یاد آرش، فریاد می‌زنیم: جانم فدای ایران! پاینده باد سرزمین دلیران.

در روزگاری که امیدها رنگ باخته بود، آرش بر فراز دماوند رفت تا آبروی ایران را بخرد.

منوچهر شاه و سپاه ایران چشم به دستان پینه بسته آرش دوخته بودند تا سرنوشت جنگ رقم بخورد.

تیر از صبح تا غروب رفت و بر تنه درخت گردکان در کنار رود جیحون نشست؛ و اینگونه مرز ایران شد.

پس از پرتاب تیر، پیکر بی‌جان آرش پاره پاره شد، اما ایران یکپارچه ماند.

حماسه آرش، نقطه عطفی در تاریخ اساطیری ایران و پایان جنگ‌های طولانی با توران بود.

این روایت کهن، سینه به سینه گشت تا به ما برسد: برای ایران باید از همه چیز گذشت.

تاریخ ایران گواهی می‌دهد که بقای این سرزمین، مرهون رشادت‌هایی همچون کار سترگ آرش است.

سیزدهم تیرماه، سالروز این حماسه بزرگ، در حافظه تاریخی ملت ایران ثبت شده است.

آرش با کار خود نشان داد که پهلوانی به زور بازو نیست، به بزرگی روح است.

روایت آرش، تنها یک افسانه نیست؛ حقیقتِ روحیه ایرانی در طول قرن‌هاست.