یکی از معروفترین روایات درباره سبک زندگی امیرالمومنین (ع)، کمک ایشان در کارهای خانه است. امام صادق (ع) میفرمایند: «علی (ع) هیزم میآورد، آب میکشید و جارو میکرد و فاطمه (س) آرد میکرد و خمیر میگرفت.» حتی روایت شده که ایشان عدس پاک میکردند. این رفتار نشان میدهد که مردانگی به معنای دستور دادن نیست، بلکه به معنای مشارکت و برداشتن بار از دوش همسر است.
حضرت علی (ع) در خانه بسیار خوشاخلاق و شوخطبع بودند. ایشان میفرمایند: «با خانوادهات چنان رفتار کن که وقتی بر آنان وارد میشوی خوشحال شوند و وقتی از نزدشان میروی دلتنگت شوند.» اخم و عصبانیت و خستگی کار را پشت در گذاشتن، هنر مردان علوی است.
ادب در کلام، شاخصه اصلی رابطه این زوج آسمانی بود. حضرت علی (ع) همواره با عباراتی سرشار از احترام و محبت با همسرشان سخن میگفتند. این احترام باعث میشود حرمتها در زندگی حفظ شود و فرزندان نیز ادب بیاموزند. پرهیز از توهین و تحقیر، خط قرمز زندگی علوی است.
اوج محبت و وفاداری حضرت علی (ع) در ایام بیماری حضرت زهرا (س) نمایان شد. ایشان شخصاً پرستاری از همسرشان را بر عهده گرفتند، به وصیتهای ایشان گوش دادند و در غم فراق ایشان چنان سوختند که فرمودند: «اندوه من ابدی است». این وفاداری درسی بزرگ برای دامادهای جوان است.
حضرت علی (ع) برای تأمین آسایش خانواده، سختترین کارها (مثل حفر چاه و کار در نخلستان) را انجام میدادند تا روزی حلال به خانه بیاورند. ایشان به جوانان میآموزند که کار عار نیست و مرد باید برای رفاه خانوادهاش تا پای جان تلاش کند.
