اجرای مراسم وفات حضرت خدیجه (س) نیازمند لحنی حزین، سنگین و سرشار از ادب است. مجری باید با شناخت جایگاه ایشان به عنوان (ام المومنین) و (اولین بانوی مسلمان)، فضایی عاطفی و معرفتی ایجاد کند. شروع با سلام های خاص به ایشان، اشاره به غربت پیامبر (ص) در سال عام الحزن، و گریز به مصائب حضرت زهرا (س)، از ارکان اصلی متن اجراست. استفاده از القاب احترام آمیز مانند (صدّیقه طاهره)، (بانوی ایثار) و (مادر امت) ضروری است.
سال دهم بعثت، سالی بود که پیامبر (ص) دو حامی بزرگ خود، ابوطالب و خدیجه را از دست داد و آن را (عام الحزن) یا سال اندوه نامید. مجری باید این غم بزرگ پیامبر را برای مخاطب تصویرسازی کند. بیان اینکه پیامبر بعد از خدیجه چقدر تنها شد و چگونه تا آخر عمر از او به نیکی یاد می کرد، قلب ها را آماده روضه می کند. این نکته کلیدی اتصال عاطفی مجلس است.
در اجرای مراسم حضرت خدیجه، بهترین گریز روضه، اشاره به حضرت زهرا (س) است. مجری می تواند بگوید: (امشب مادری از دنیا می رود و دختری کوچک تنها می شود). اشاره به موضوع کفن حضرت خدیجه (که عبای پیامبر یا کفن بهشتی بود) و مقایسه آن با کربلا و امام حسین (ع) که بی کفن ماند، از هنرهای کلامی مجری برای شور دادن به مجلس است.
مجری نباید فقط بر جنبه سوگ تمرکز کند، بلکه باید در لابهلای برنامه، تلنگرها و درس هایی از زندگی ایشان (مثل حمایت از ولایت، حجاب، ایثار مال) را بیان کند. مثلا قبل از دعوت سخنران بگوید: (امشب مهمان سفره کسی هستیم که تمام هستی اش را داد تا ما امروز مسلمان باشیم). این جملات ارزش معرفتی جلسه را بالا می برد.
لحن مجری در شب وفات حضرت خدیجه باید آمیخته با بغض و متانت باشد. استفاده از اشعار دوبیتی بین بخش های مختلف، فضای مجلس را گرم نگه می دارد. پوشش مناسب و آراسته و پرهیز از اطناب (طولانی صحبت کردن) از اصول حرفه ای اجراست. پایان بندی مراسم با دعای فرج و توسل به حضرت خدیجه برای رفع گرفتاری ها، حسن ختام مناسبی است.
