تبریک نوستالژیک به آپاراتچی‌های قدیمی سینما 1405

یادش بخیر صدای پرهیجانِ دستگاه آپارات و نوری که از دریچه کوچک اتاقک به پرده می‌تابید. روزتان مبارک آپاراتچی‌های قدیمی.

شما فرمانروایان اتاقک‌های تاریک بودید که رویا را به ما هدیه می‌دادید. دلمان برای آن روزگار تنگ است.

سینما بدون آپاراتچی، مثل بدن بدون قلب بود. تپش‌های سینما مدیون دستان روغنی و زحمتکش شما بود.

یاد آن لحظاتی بخیر که فیلم پاره می‌شد و صدای سوت و کف مردم بلند می‌شد، و شما با چه استرسی فیلم را وصل می‌کردید.

بوی نگاتیو و صدای وزوزِ ذغالِ آپارات، عطر و موسیقیِ خاطرات ماست. روزتان مبارک حافظانِ خاطره.

شما اولین تدوینگرانی بودید که سانسورها را با قیچی و چسب انجام می‌دادید! یادش بخیر و روزتان مبارک.

نسل دیجیتال شاید نداند که تعویض حلقه فیلم یعنی چه، اما ما مهارت شما را فراموش نمی‌کنیم.

آپاراتچی عزیز، تو تنها کسی بودی که فیلم را از دریچه خودت می‌دیدی، نه مثل ما از روی صندلی.

سینماهای لاله‌زار و شهرستان‌ها با نفس شما گرم بود. خسته نباشید مردانِ پشت صحنه تاریخ.

روز ملی سینما، روز شماست که چراغ سینما را با دستانتان روشن نگه می‌داشتید.

خسته نباشید به کسانی که ساعت‌ها در اتاقکی گرم و کوچک ایستادند تا ما فیلم ببینیم.

آپاراتچی‌های پیشکسوت، شما بخشی از هویت سینمای ایران هستید. سایه‌تان مستدام.

هنرِ شما تنظیمِ نور و صدا با دستگاه‌های مکانیکی بود؛ هنری که حالا به خاطره‌ها پیوسته است.

درود بر شما که با عشق به سینما، سختی‌های کار با دستگاه‌های سنگین را تحمل کردید.

شما آخرین بازماندگان نسلِ فیلم‌های ۳۵ میلی‌متری هستید. قدردان زحماتتان هستیم.

تاریخ سینمای ایران وامدارِ چشمانِ بیدار شما در اتاق فرمان است.

اگرچه آپارات‌ها خاموش شده‌اند، اما یاد شما در ذهن سینمادوستان روشن است.

روز سینما بر شما که با کمترین دستمزد، بیشترین عشق را به مردم دادید، مبارک.

دست‌مریزاد به استادکارانی که آپارات‌های فرسوده را مثل ساعت دقیق تنظیم می‌کردند.

سینما فقط بازیگر و کارگردان نیست؛ سینما یعنی آپاراتچی. روزتان گرامی باد.

نوری که از دریچه اتاقک تو می‌تابید، گردپاشیِ رویا بر سرِ ما بود.

تو کیمیاگری بودی که در تاریکی، نور می‌ساختی. روزت مبارک پیرِ دیرِ سینما.

حلقه‌های فیلم، مارپیچِ زندگی بود که در دستان تو می‌چرخید.

صدایِ چرخ‌دنده‌های آپارات، لالاییِ شب‌هایِ خیال‌انگیزِ ما بود.

تو آن جادوگرِ پنهانی بودی که بر پردهِ سفید، رنگِ زندگی می‌پاشیدی.

غبارِ زمان بر آپارات نشسته، اما نام تو از لوحِ سینما پاک نخواهد شد.

آپاراتچی، رازدارِ تمامِ بوسه‌ها، اشک‌ها و لبخندهایِ بازیگران بود.

دستانت بویِ سلولوئید می‌دهد و دلت بویِ عشق. روزت مبارک.

در ضیافتِ نور و صدا، تو میزبانِ خاموش و فروتن بودی.

قصهِ سینما با چرخشِ دستِ تو آغاز می‌شد. پایانِ خوشِ این قصه تویی.