در شب میلاد امام حسن مجتبی (ع) که مظهر کرامت الهی است، شایسته است از مادران تقدیر کنیم. مادران با ایثار بیدریغ، محبت بیپایان و سفرههای همیشگیشان، نزدیکترین شباهت را به صفت «کریم» دارند. آنها میبخشند بدون اینکه انتظار جبران داشته باشند و بهترینها را برای فرزندانشان میخواهند. تبریک به مادر در این شب، نوعی قدرشناسی از مقام شامخ مادری و پیوند زدن محبت مادری به محبت اهل بیت است.
سفره افطار در فرهنگ اسلامی-ایرانی، محور گرد هم آمدن خانواده است و مادر، قلب تپنده این گردهمایی است. زحمات مادر برای تهیه افطار، تنها آشپزی نیست؛ بلکه نوعی عبادت و ذکر است. غذاهایی که با وضو و ذکر خدا توسط مادر پخته میشود، اثر وضعی بر روح و جان فرزندان دارد و فضای خانه را نورانی میکند. تقدیر از مادر، تقدیر از این مدیریت معنوی خانه است.
مادران ما با تأسی به حضرت زهرا (س) که غذای خود را به مسکین و یتیم و اسیر میبخشیدند، درس ایثار را به فرزندان میآموزند. در شب میلاد فرزند ارشد حضرت زهرا (س)، یادآوری این نکته که مادران ما ادامهدهنده راه آن حضرت هستند، بهترین هدیه معنوی برای آنهاست. این پیامها به مادران حس ارزشمندی و تایید مسیر دینیشان را میدهد.
طبق روایات، زنی که در خانه برای افطار و سحر خانواده زحمت میکشد، پاداش جهادگران در راه خدا را دارد. گرمای اجاق گاز در روزهای ماه رمضان، برای مادران عبادت است. فرزندان وظیفه دارند با زبان تشکر و محبت، خستگی را از تن مادر بیرون کنند و به او یادآور شوند که زحماتش نزد خدا و اهل بیت محفوظ است.
لحظه افطار، لحظه استجابت دعاست. وقتی فرزندی از مادرش قدردانی میکند و دل او را شاد میسازد، دعای خیر مادر بدرقه راهش میشود. دعای مادر در حق فرزند، موانع بزرگ زندگی را کنار میزند. تبریک ولادت امام حسن (ع) فرصتی طلایی برای به دست آوردن دل مادر و طلب دعای خیر از اوست.
