تسلیت شهادت شیخ‌الائمه به طلاب و حوزه‌های علمیه 1405

شهادت جانسوز رئیس مذهب جعفری و موسس حوزه علمیه سترگ اسلام، حضرت امام جعفر صادق (ع) را به محضر حضرت ولی عصر (عج)، مراجع عظام تقلید و طلاب مکتب امام صادق تسلیت عرض می‌نماییم.

امروز حجره‌های فیضیه و صحن‌های حوزه، در سوگ استاد الاساتید خود سیاه‌پوش است. شهادت شیخ‌الائمه بر سربازان امام زمان تسلیت باد.

حوزه‌های علمیه، یتیم شدند. آنکه «قال الصادق» را بر زبان‌ها جاری ساخت، امروز رخ در نقاب خاک کشید.

سالروز شهادت احیاگر فقه آل محمد (ص)، حضرت امام صادق (ع) را به جامعه روحانیت و سنگربانان مرزهای اعتقادی تسلیت می‌گوییم.

ای طلاب جوان! قلم‌ها را زمین بگذارید و عمامه‌ها را بردارید که امروز روز عزای بزرگ معلم بشریت است.

برادر طلبه! عمامه‌ای که بر سر داری، میراث خون دل‌های امام صادق (ع) است. امروز حرمت این لباس را با اشک بر مصائبش پاس بدار.

ما ریزه خوار سفره علمی امام صادق هستیم. اگر امروز «فقه شیعه» در جهان می‌درخشد، مدیون مجاهدت‌های آن حضرت است.

درس امروز حوزه تعطیل است، اما درس «ولایت‌مداری» و «مبارزه با انحراف» در مکتب صادق آل محمد (ص) تا ابد برقرار است.

همسنگر علمی! شهادت رئیس مذهبمان یادآوری می‌کند که جوهر قلم علما، باید در راه تبیین حقایق و رسوا کردن نفاق به کار رود.

امروز کتاب‌های «اصول کافی» و «تهذیب» خون گریه می‌کنند. صاحب سخن رفت و منبر هدایت خالی ماند.

امام صادق (ع) نه فقط فقه، که اخلاق، کلام، تفسیر و حتی علوم تجربی را در دانشگاه خود تدریس می‌کردند تا اسلام تمدن‌ساز باشد.

غم شهادت امام صادق (ع) برای اهل علم سنگین‌تر است، چرا که می‌دانند چه گنجینه عظیمی از دسترس بشریت خارج شد.

او که ۴۰۰۰ شاگرد تربیت کرد تا صدای اسلام ناب را به اقصی نقاط جهان برسانند، امروز در بقیع غریبانه آرمیده است.

شیخ‌الائمه رفت تا به ما بیاموزد که علم بدون تقوا و بصیرت، حجاب اکبر است.

حوزه علمیه یعنی امتداد دانشگاه مدینه. ما میراث‌دار آن قال الصادق‌ها هستیم.

اشک مراجع و علما در سوگ امام صادق (ع) دیدنی است. گویی پدر مهربان خود را از دست داده‌اند.

آجرک الله یا بقیة الله. امروز سربازانت در حوزه‌های علمیه، سر بر زانوی غم نهاده‌اند و «امن یجیب» می‌خوانند.

منبرهای درس امروز بوی یتیمی می‌دهد. استاد حقیقی رفت و شاگردان در حیرت فرو ماندند.

تسلیت باد بر آن عالمانی که عمر خود را صرف استخراج درهای گرانبها از دریای علم صادق (ع) کردند.

امروز قم و نجف، هم‌نوا با مدینه و بقیع، نوای «وا اماما» سر می‌دهند.

شمع وجود صادق آل عبا خاموش شد، اما نور علمش تا قیامت راهگشای ظلمات جهل خواهد بود.

ای رئیس مذهب! حوزه‌های ما شعبه‌ای از مدینه توست. نگاهت را از این مکتب‌خانه‌ها نگیر.

قلم‌ها در سوگت خون می‌گریند و مرکب‌ها خشکیده‌اند. چه کسی جز تو می‌تواند گره‌های کور علم را باز کند؟

تو رفتی و فقه یتیم شد. دیگر چه کسی با یک «قال...» جهان را متحول کند؟

سلام بر تو ای استادِ تاریخ، ای که کرسی درست، عرش خدا بود در زمین.