شعر نو یا شعر سپید، با رهایی از قید و بند قافیههای کلاسیک، مجالی برای بیان احساسات درونی و دغدغههای انسان معاصر فراهم میکند. در این سبک شعری، نوروز نه فقط یک جشن سنتی، بلکه بهانهای برای واکاوی روانشناختی، تنهایی انسان، و امید به تغییر است. شاعر در شعر نو، با اشیاء سفره هفتسین گفتگو میکند و مفاهیم جدیدی از آنها استخراج مینماید که با زندگی مدرن همخوانی دارد.
در ادبیات معاصر، آینه کارکردی فراتر از زیبایی دارد. آینه ابزاری برای روبرو شدن با واقعیت، گذر زمان و هویت فردی است. وقتی شاعر درباره آینه سفره هفتسین مینویسد، در واقع از لحظه درنگ و تأمل سخن میگوید. لحظهای که انسان در هیاهوی جشن، با خودش خلوت میکند و میپرسد: «آیا من همان آدم پارسالم؟» این نگاه اگزیستانسیالیستی، عمق زیادی به تبریکهای نوروزی میبخشد.
یکی از تمهای اصلی روانشناسی مثبتگرا که در شعرهای سپید نوروزی دیده میشود، «شفقت با خود» است. تبریک گفتن به خود، خودشیفتگی نیست، بلکه نوعی پذیرش و مهربانی با خویشتن است. تا زمانی که انسان با خودش آشتی نکند و خودش را دوست نداشته باشد، نمیتواند به دیگران عشق بورزد. نوروز بهترین زمان برای این آشتی درونی است.
شعر نو با استفاده از استعارههای تازه، گرد و غبار تکرار را از نمادهای هفتسین میگیرد. مثلاً تشبیه ماهی قرمز به «تپش محبوس در تنگ» یا سبزه به «ایمان گرهخورده». این تصویرسازیها باعث میشود مخاطب نگاهی هنرمندانه و متفاوت به سفرهای که هر سال میبیند، داشته باشد و درک عمیقتری از زیباییشناسی نوروز پیدا کند.
مخاطب امروز به دنبال صداقت است. شعرهای رسمی و کلیشهای کمتر به دل مینشینند، اما یک دلنوشته یا شعر سپید که از زبان اول شخص (من) و با کلمات ساده بیان شده، همزادپنداری ایجاد میکند. این متنها احساسات واقعی ترس، امید، و آرزو را بدون سانسور بیان میکنند و به همین دلیل در شبکههای اجتماعی بسیار پرطرفدار هستند.
