متن حماسی درباره دلاوری‌های صیاد شیرازی در جنگ 1405

وقتی نام صیاد می‌آمد، کوه‌های کردستان به احترامش می‌ایستادند و دشمن در سنگرهایش می‌لرزید. او طوفانی بود که جز با شهادت آرام نمی‌گرفت.

صیاد، عقابی بود که بر فراز آسمان ایران بال گشود و در تنگه چهارزبر، شکارچی کرکس‌های نفاق شد. مرصاد، تجلی‌گاه خشم مقدس صیاد بود.

او فرمانده‌ای بود که نقشه‌ها را نه روی میز، که روی خاکریزها ترسیم می‌کرد. نگاهش نافذتر از گلوله و کلامش برنده‌تر از شمشیر بود.

در قاموس صیاد، عقب‌نشینی معنا نداشت. او مردی بود که «تکلیف» را می‌شناخت و برای ادای آن، از بذل جان دریغ نمی‌کرد.

تاریخ بنویس! بنویس که چگونه یک مرد، یک ارتش شد و در برابر هجوم شوم نفاق ایستاد و آتش فتنه را خاموش کرد.

دلاوری‌های صیاد در کردستان، افسانه نیست؛ حقیقتی است که سنگ‌ریزه‌های آن دیار بر آن گواهی می‌دهند. او ناجی غرب کشور بود.

او که استراتژیست بزرگ جنگ بود، با نبوغ نظامی‌اش گره‌های کور عملیات‌ها را باز می‌کرد و راه فتح را می‌گشود.

صیاد شیرازی، سردار بی‌ادعایی بود که مدال‌های افتخارش، زخم‌های تنش بود و درجه‌اش، رضایت امام زمانش.

غرش هلیکوپترها در مرصاد، سمفونی مرگ برای منافقین بود که به رهبری صیاد نواخته شد. او فاتحِ بی چون و چرایِ نبردِ نهایی بود.

ایران مدیون صلابت توست ای امیر. تویی که نشان دادی جوهر مردانگی در میدان عمل عیار می‌گیرد، نه در پشت میزها.

خاک جبهه جنوب و کوه‌های غرب، هنوز رد پای مردی را به یاد دارد که خواب را بر چشمان دشمن حرام کرده بود.

در روزهای سخت محاصره، امید رزمندگان به خدا و تدبیر صیاد بود. او که می‌آمد، روحیه لشکر صدچندان می‌شد.

تاکتیک‌های نظامی صیاد، ترکیبی از دانش کلاسیک و شجاعت انقلابی بود؛ معجونی که دشمن را در هر نبردی غافلگیر می‌کرد.

او آرش زمانه بود که جانش را در تیرِ تدبیر گذاشت و مرزهای ایران را از گزند اهریمنان حفظ کرد.

صدای بیسیم صیاد، نویدبخش پیروزی بود. «یا علی» می‌گفت و خطوط دشمن را در هم می‌شکست.

صیاد شیرازی، تجسم عینی «اشداء علی الکفار» بود. در برابر دشمن، کوهی از آتش و خشم بود.

هیچگاه لباس رزم را از تن در نیاورد تا روزی که کفن شهادت، لباس آخرتش شد. او همیشه در حالت آماده‌باش بود.

فرماندهی که پیشاپیش سربازانش حرکت می‌کرد و سینه سپر می‌کرد تا گزندی به نیروهایش نرسد.

مرصاد، شاهکار نظامی صیاد بود؛ دامی که صیاد برای منافقین پهن کرد و طومار خیانتشان را در هم پیچید.

دلاوری یعنی صیاد؛ که با تنی مجروح و روحی خستگی‌ناپذیر، سال‌ها در خط مقدم جبهه‌ها حماسه آفرید.