در فرهنگ غنی ایرانی و آموزههای اسلامی، پدربزرگ (آقاجون) به عنوان بزرگ خاندان و ریشهی درخت خانواده، از جایگاه و احترام ویژهای برخوردار است. تکریم ایشان نه تنها واجب اخلاقی است، بلکه باعث جاری شدن برکت در زندگی فرزندان و نوهها میشود. روز پدر فرصتی مغتنم است تا با بوسیدن دست ایشان و تقدیم هدیه، گوشهای از زحماتشان را ارج نهیم.
پدربزرگ پدری، حافظه تاریخی و هویتبخش خانواده است. قصهها، خاطرات و تجربیات او، پلی میان گذشته و آینده است که هویت نوهها را شکل میدهد. تبریک روز پدر به آقاجون، در واقع تایید و تحکیم این پیوند نسلی و قدردانی از انتقال ارزشهای خانوادگی است.
در روز ولادت حضرت علی (ع)، سنت پسندیده صله رحم ایجاب میکند که نوهها و فرزندان به دیدار بزرگترها بروند. هیچ پیام و هدیهای جایگزین دیدار حضوری و نشستن پای صحبتهای شیرین پدربزرگ نمیشود. این دیدارها دل سالخوردگان را شاد و امید به زندگی را در آنها تقویت میکند.
دعای پدر و پدربزرگ در حق فرزندان و نوهها بسیار گیرا و مستجاب است. وقتی در روز پدر دل آقاجون را شاد میکنید، دعای خیری که بدرقه راهتان میکند، گرهگشای بسیاری از مشکلات زندگی خواهد بود. طلب دعا از ایشان در این روز عزیز، رسمی زیبا و معنوی است.
برای کسانی که از نعمت حضور آقاجون محروم هستند، خیرات دادن، قرائت فاتحه و زیارت اهل قبور در روز پدر، بهترین هدیه است. یادآوری خاطرات خوش گذشته و عمل به نصیحتهای ایشان، نام و یادشان را در کانون خانواده زنده نگه میدارد.
