روز مبارزه با سلاح‌های شیمیایی و میکروبی (بمباران سردشت) 1405

هشتم تیرماه، سالروز بمباران شیمیایی سردشت، لکه ننگی بر پیشانی مدعیان حقوق بشر است.

سکوت مجامع جهانی در برابر جنایت سردشت، همدستی آشکار با جنایتکاران جنگی بود. این روز را هرگز فراموش نمی‌کنیم.

استفاده از سلاح‌های شیمیایی، خط قرمز انسانیت است که دشمنان ما بی‌شرمانه از آن عبور کردند. مرگ بر جنایتکاران.

سردشت، سند زنده مظلومیت ایران و توحش مدرن غرب است که سلاح شیمیایی را در اختیار صدام گذاشت.

روز مبارزه با سلاح‌های شیمیایی، روز فریاد علیه زرادخانه‌های مرگ و شرکت‌های اروپایی فروشنده گازهای سمی است.

ما قربانیان سلاح‌های کشتار جمعی هستیم، اما قهرمانانه ایستادیم. ننگ بر حامیان صدام.

جنایت سردشت نشان داد که حقوق بشر غربی، واژه‌ای توخالی برای فریب ملت‌هاست.

هشتم تیر، یادآور روزی است که نفس‌های یک شهر به شماره افتاد تا جهان بوی تعفن جنایت را استشمام کند.

تاریخ گواهی می‌دهد که چه کسانی خردل و سیانور را بر سر زنان و کودکان بی‌دفاع ریختند. ما نه می‌بخشیم و نه فراموش می‌کنیم.

لعنت خدا بر سازندگان، فروشندگان و استفاده‌کنندگان از سلاح‌های میکروبی و شیمیایی.

سردشت، شهر نفس‌های سوخته، شهر تاول‌های باز نشده، شهر مظلومیت... سالگرد بمباران شیمیایی تسلیت باد.

هنوز هم صدای سرفه‌های خشک جانبازان شیمیایی سردشت، وجدان‌های بیدار را می‌لرزاند. یادشان گرامی.

سلام بر کبوتران پرسوخته سردشت که در غبار زرد خردل آسمانی شدند.

هشتم تیر، روزی که شهر سردشت به وسعت تاریخ مظلوم شد. یاد شهدای شیمیایی گرامی باد.

سردشت، اولین شهر قربانی سلاح شیمیایی در جهان؛ نماد ایستادگی و درد.

هوای سردشت هنوز بوی غربت می‌دهد، بوی خردل، بوی تاول. جانبازان شیمیایی، شرمنده صبرتان هستیم.

برای نفس‌های به شماره افتاده‌ات بمیرم ای سردشتِ صبور. سالروز این فاجعه تلخ تسلیت.

یاد می‌کنیم از کودکانی که به جای اکسیژن، سم تنفس کردند. شهدای سردشت، زنده‌اند در قلب تاریخ.

هر سرفه‌ی جانباز شیمیایی، یک آیه از سوره استقامت است. هشتم تیر گرامی باد.

سردشت؛ شهری که ایستاده جان داد ولی زانو نزد. درود بر مردم غیور کُرد.

جهانی عاری از سلاح‌های کشتار جمعی، رویای همه انسان‌های آزاده است. به امید نابودی تمام زرادخانه‌های شیمیایی.

بیایید در روز مبارزه با سلاح‌های شیمیایی، برای صلح و تنفس پاک کودکان جهان دعا کنیم.

سلاح شیمیایی، کشتن انسانیت است، نه فقط انسان‌ها. نه به جنگ، نه به سلاح کشتار جمعی.

زخم سردشت، زخم بشریت است. نگذاریم این فجایع در هیچ جای دنیا تکرار شود.

صلح پایدار تنها با نابودی کامل سلاح‌های میکروبی و شیمیایی ممکن است.

بیایید صدای نفس‌های خسته جانبازان شیمیایی باشیم و فریاد صلح سر دهیم.

دنیای بدون بمب شیمیایی، دنیای امن‌تری برای فرزندان ماست. مبارزه با این سلاح‌ها وظیفه جهانی است.

احترام به حیات و محیط زیست، با وجود سلاح‌های میکروبی در تضاد است.

باشد که دیگر هیچ کودکی در جهان با بوی سیر و خردل از خواب بیدار نشود.

به امید روزی که علم فقط برای نجات انسان‌ها استفاده شود، نه برای ساختن سموم مرگبار.

نفس بکش سردشت من، اگرچه هوا سنگین است / نفس بکش که هوای جهان غمگین است...

شهر من بوی خردل می‌دهد / بوی تاول‌های اول می‌دهد / بوی لالایی مادران شهید...

سرفه‌هایت ملودی غمگین‌ترین ترانه تاریخ است ای جانباز.

در آن ساعت شوم، پرندگان هم در آسمان خشکیدند. وای از سردشت، وای از هشتم تیر.

خردل بر روی شهر پاشیدند / گل‌ها را ز ریشه خشکیدند...

هنوز هم وقتی باد می‌وزد، تن سردشت می‌لرزد.

شهیدی که حتی فرصت نکرد وصیت بنویسد، چون نفسش یاری نکرد.

تاول‌های دستت، مدال‌های افتخار توست پدر جان. روزت مبارک جانباز صبور.

چشمانت از گاز خردل سوخت تا ما امروز با چشمان باز دشمن را ببینیم.

سردشت، غزلی است که قافیه‌هایش همه سرفه و خون است.