درختکاری به صورت گروهی و دوستانه، علاوه بر جنبههای زیستمحیطی، دارای کارکردهای اجتماعی فراوانی است. وقتی جوانان و دوستان در قالب گروههای کوهنوردی یا دورهمی، اقدام به کاشت نهال میکنند، حس مسئولیتپذیری اجتماعی تقویت میشود. این فعالیت مشترک، پیوند دوستی را با ریشههایی در خاک محکمتر میکند و خاطرهای ماندگار میسازد.
در قرارهای دوستانه برای کاشت درخت در طبیعت و کوهپایه، باید دقت کرد که هر نهالی مناسب نیست. استفاده از گونههای بومی و مقاوم به کمآبی مانند بلوط، بنه، بادام کوهی و ارژن ضروری است. کاشتن درختان تزیینی شهری در دل کوه میتواند به اکوسیستم طبیعی آسیب بزند.
روز درختکاری فرصتی برای تمرین اخلاق در طبیعت است. در این قرارها، علاوه بر کاشت درخت، باید متعهد شویم که زبالهای تولید نکنیم، به بوتههای خودرو آسیب نزنیم و آرامش حیات وحش را برهم نزنیم. هدف، ترمیم طبیعت است نه مداخله مخرب در آن.
لمس خاک و کاشتن موجودی زنده، تاثیرات شگرفی بر کاهش استرس و افسردگی دارد. قرارهای درختکاری نوعی «تراپی طبیعی» محسوب میشوند که در پایان روز، علیرغم خستگی جسمی، نشاط روحی عمیقی را برای اعضای گروه به ارمغان میآورند.
این حرکت نمادین در ۱۵ اسفند، پیامی برای نسلهای آینده است. همانطور که گذشتگان کاشتند و ما خوردیم، ما میکاریم تا آیندگان بهره ببرند. این زنجیره سبز نباید قطع شود و وظیفه هر ایرانی وطندوست است که سهم خود را ادا کند.
