در فرهنگ خانواده های ایرانی، فرزند آخر یا «ته تغاری» جایگاه ویژه ای دارد. آنها معمولا عزیزدردونه والدین هستند و خواهر و برادرهای بزرگتر با آنها رابطه ای آمیخته با شوخی، حمایت و کل کل دارند. شوخی با لوس بودن، فرار از کار خانه و خوردن خوراکی های عید، مضامین رایج در ادبیات طنز مربوط به ته تغاری هاست.
شوخی کردن و سر به سر گذاشتن، یکی از روش های ابراز علاقه در بین خواهر و برادرهاست. وقتی به خواهر ته تغاری می گویید «ظرف ها رو بشور» یا «پسته ها رو نخور»، در واقع دارید صمیمیت و راحتی خود را با او نشان می دهید. این پیام ها یخ روابط را می شکند و فضای عید را شادتر می کند.
نکته مهم در پیام های طنز این است که مرز باریک بین بانمک بودن و توهین آمیز بودن رعایت شود. استفاده از کلماتی مثل «زلزله»، «جاروبرقی» یا «لوس» در بافت خانوادگی و صمیمی، بار معنایی منفی ندارد و نشانه محبت است، اما باید مراقب بود که باعث رنجش نشود.
ته تغاری ها معمولا بیشترین عیدی را دریافت می کنند و این موضوع همیشه سوژه حسادت طنزآمیز فرزندان بزرگتر است. اشاره به این موضوع در پیام تبریک، یادآور خاطرات مشترک و رقابت های شیرین دوران کودکی است.
فرزندان آخر معمولا روحیه شادتری دارند و بمب انرژی خانه محسوب می شوند. در پیام های تبریک، علاوه بر شوخی، باید به این نقش مثبت و اینکه خانه بدون آنها سوت و کور است نیز اشاره کرد تا حس ارزشمندی در آنها تقویت شود.
