تنهایی حضرت زینب در شب یازدهم محرم 1405

امشب زینب (س) است و یک دشت دشمن. زینب است و خیمه‌های نیم‌سوخته. زینب است و جای خالی عباس. چه شب سنگینی است شب یازدهم.

تا دیشب حسین (ع) بود، عباس (ع) بود، علی‌اکبر (ع) بود... امشب زینب مانده و بار سنگین قافله‌سالاری. تنهایی یعنی فرماندهیِ لشکری از زنان و کودکان داغدیده.

زینب (س) امشب پاسبان حرم است. چشم‌هایش کاسه خون است، اما نمی‌خوابد. مبادا دستی به سمت خیمه امام سجاد (ع) دراز شود.

در تاریکی شب یازدهم، زینب (س) ستاره‌ها را می‌شمارد. نه ستاره‌های آسمان را، ستاره‌های کبود روی زمین را؛ رقیه، سکینه، رباب...

تنهایی حضرت زینب (س) جنس دیگری دارد. تنهایی او پر از حضور خداست. در اوج بی‌پناهی، پناه عالم است.

امشب باد بوی دود و خون می‌آورد. زینب (س) در میان خاکسترها قدم می‌زند و زیر لب می‌گوید: حسین جان، خیالت راحت، پرچم دست من است.

تصور کن زنی را که صبح برادرانش را بدرقه کرد و شب باید بر پیکر بی‌سرشان نماز صبر بخواند. امان از دل زینب در شب یازدهم.

او تنها نیست، کوهی از درد با اوست. کوهی که اگر بر دوش کوه‌ها می‌گذاشتند، آب می‌شدند. اما زینب ایستاده است.

سایه سر زینب بر نیزه رفت. حالا او سایه سر یتیمان است. در این غربت مطلق، او خورشید نیمه‌شب است.

خدایا، این زن چقدر شبیه مادرش زهرا (س) شده است. پهلویش درد می‌کند، اما ایستاده نماز می‌خواند. تنهایی‌اش بوی مدینه می‌دهد.

حسین جان، نگاه کن. حالا من مانده‌ام و قولی که به تو دادم. بلند شو ببین خواهرت چگونه علم را نگه داشته است.

عباس جان، آسوده بخواب. دیگر نگران حرم نباش. خودم امشب پاسبانم. خودم آب می‌شوم برای تشنگی بچه‌ها.

خداحافظ ای برادر، خداحافظ ای تمام کس و کار زینب. امشب منم و نگاه‌های هرزه دشمن و تازیانه‌ها. اما نترس، زینبت نمی‌شکند.

مادر جان، زهرا (س)، امشب به کربلا بیا. دخترت غریب‌گیر افتاده. بیا و دستی بر سر یتیمان حسینت بکش.

ای شب، زودتر تمام شو... نه! تمام نشو. اگر صبح شود ما را به اسیری می‌برند. بگذار کنار قتلگاه بمانم.

حسینم، سرت بر نیزه قرآن می‌خواند و دلم آرام می‌گیرد. اما تن بی‌سرت روی خاک... آتش به جانم می‌زند.

امشب همه خوابیدند، حتی دشمن. اما خواب به چشم زینب حرام است. باید مراقب یادگارهای تو باشم برادر.

خدایا، این قربانی را از آل محمد (ص) بپذیر. صبر بده تا رسالتم را به پایان برسانم.

کاش می‌شد همینجا کنار تو جان می‌دادم حسین. اما چه کنم که سجاد (ع) تب دارد و رقیه (س) بی‌تابی می‌کند.

من زینبم. زینت پدر. باید چنان صبر کنم که صبر از دست من به ستوه آید. کربلا تازه شروع شده است.

شبی که موی زینب سفید شد، همین امشب بود. یک شبه پیر شد عقیله بنی‌هاشم.

صدای گریه کودکان در باد گم می‌شود، اما گوش زینب تیز است. او مادر تمام یتیمان تاریخ است در این شب.

زمین کربلا شرمنده قدم‌های خسته زینب است. پاهایش پر از خار مغیلان، دلش پر از زخم.

امشب ملائکه پایین آمدند تا بر نماز شب نشسته زینب اقتدا کنند. قبله کجاست؟ سمت گودال...

تنهایی یعنی بدانی فردا تازیانه در انتظار توست، اما نگران تازیانه خوردن رقیه باشی.

زینب (س) امشب بین خیمه نیم‌سوخته و گودال قتلگاه در رفت و آمد است. جسمش پیش اطفال، روحش پیش حسین.

چه کسی باور می‌کند؟ این زن همان کسی است که ۵۰ سال سایه‌اش را هم کسی ندید. حالا فرمانده دشت بلاست.

امشب زینب (س) وصیت‌نامه حسین (ع) را مرور می‌کند: خواهرم، در بلاها صبور باش. و او می‌گوید: چشم برادر.

تنهایی وحشتناک بیابان، زوزه گرگان، خنده مستانه دشمن... و زنی که به تنهایی حریف یک لشکر است.

تاریخ بنویس: شب یازدهم، شب حکومت زینب بر کربلاست. حکومتی با تخت خاک و تاج خار.

شب یازدهم؛ آغاز امامت زینب بر کاروان غم.

زینب تنها شد تا خدا تنها نماند.

یک زن و یک دشت بلا؛ امان از دل زینب.

امشب ستون خیمه‌ها، شانه زخمی زینب است.

نماز شب نشسته، سند خستگی تن زینب است نه روحش.

پاسبان خیمه‌ها، امشب عمه سادات است.

زینب (س)؛ کوهی که در شب یازدهم لنگر زمین شد.

تنهایی زینب، پرجمعیت‌ترین تنهایی تاریخ است.

خداحافظ ای برادر، سلام ای اسیری.

امشب ماه هم جرات تابیدن بر اشک‌های زینب را ندارد.