دلنوشته برای حضرت ام‌البنین الگوی ادب و ایثار 1405

یا ام البنین، تو آمدی تا به تاریخ بیاموزی که ادب، نردبان عشق است. وقتی گفتی من کنیز فرزندان زهرایم، عالم در برابر عظمت روحت تعظیم کرد. وفاتت تسلیت باد ای بانوی ادب.

ادب تو، کلاس درسی بود که خروجی اش عباس (ع) شد. چه کردی با دل مولا که اینگونه محرم اسرار شدی؟ سلام بر تو که الگوی تمام مادران عاشقی.

بانو جان، تو مادر پسرانی بودی که همه فدای یک تار موی حسین (ع) شدند. و تو چه زیبا گفتی: فرزندانم و آنچه زیر این آسمان است فدای اباعبدالله. این اوج ایثار است.

ام البنین یعنی کسی که وقتی خبر شهادت چهار پسرش را دادند، پرسید: از حسینم چه خبر؟ این یعنی ذوب شدن در ولایت. وفات مادر ادب و احساس تسلیت باد.

سلام بر زنی که نگذاشت جای خالی مادر در خانه علی (ع) حس شود، اما هرگز خود را جای مادر ننامید. ادب تو عباس پرور است.

عباس اگر ماه بنی هاشم شد، خورشیدی چون تو در دامانش تابیده بود. وفات مادرِ ماه، تسلیت باد.

ای مادر چهار شیرمرد، مدینه هنوز صدای روضه های تو را در بقیع می شنود که نه برای پسرانت، که برای غریبی حسین (ع) گریه می کردی.

ام البنین، نامی است که لرزه بر اندام دشمن می اندازد و آرامش به دل دوستان. تویی که ماه را به کربلا هدیه دادی.

چه شکوهی دارد مادری که عباسش را سقا کرد و حسینش را مولا. دست ما را بگیر ای مادر ماه منیر بنی هاشم.

در مکتب تو، برادر بودن یعنی عباس بودن؛ و مادر بودن یعنی ام البنین بودن. وفاتت آتش به جان مدینه زد.

دیگر مرا ام البنین نخوانید... زیرا که آن شیران بیشه دیگر نیستند. امان از دل مادری که چهار داغ دید و خم به ابرو نیاورد.

بقیع، دفتر خاطرات اشک های توست. شنیده ام صورت قبر چهار صورت می کشیدی و برای حسین (ع) گریه می کردی.

وفات تو، پایان گریه های شبانه در بقیع نیست، آغاز توسل ما به چادر خاکی توست. ای مادر روضه های مجسم.

غم تو غم پسرانت نبود، غم تو تشنگی لب های حسین بود. همین تو را ام البنین کرد، مادر پسران بهشت.

مدینه بی تو صفایی ندارد بانو. تو بوی فاطمه (س) را برای یتیمانش زنده کردی و خود در گمنامی سوختی.

یا ام البنین، قسم به دستان قلم شده عباست، دستگیرمان باش. تو باب الحوائج پروری و خودت واسطه فیضی.

سفره حضرت ام البنین، سفره کرامت است. بانو جان، به حق آبروی عباس، گره از کار فرو بسته ما بگشا.

ای مادر ادب، به ما بیاموز چگونه سرباز ولایت تربیت کنیم. نگاهی به دل های ما کن که سخت محتاجیم.

دخیلک یا ام العباس. تو که روی سائل را زمین نمی زنی، به حرمت وفایت، شفیع ما باش در روز جزا.

امشب دل هایمان راهی بقیع است. کنار مزار بی شمع و چراغت، دخیل بسته ایم. یا ام البنین، مادرانه دعایمان کن.

زنان سرزمین من، الگویی چون ام البنین دارند. زنی که همسر شهید و مادر چهار شهید بود اما استوار ایستاد.

تو نشان دادی که زن بودن، به معنای ضعیف بودن نیست. تو قوی ترین پشتیبان ولایت در خانه علی بودی.

حجاب و حیای تو، درس اول مکتب عباس بود. وفات اسوه صبر و نجابت بر بانوان فاطمی تسلیت باد.

ایثار یعنی تو. که جوانی ات را وقف فرزندان بانویی دیگر کردی و پیری ات را وقف عزای آن بانوی دیگر.

تاریخ زنان شیعه با نام تو آبرو گرفته است. سلام بر تو روزی که آمدی، روزی که رفتی و روزی که محشور می شوی.