تو فرهنگ ما لوتی گری یعنی دستگیر بودن یعنی خاکی بودن. آقا تختی خدای این مرام بود. اون نشون داد که لوتی بودن به خط و خال و دعوا نیست به اینه که جیگر داشته باشی از حقت بگذری واسه رفیق و واسه مردم. تختی لوتی با اصالتی بود که مکتب خونه ش شد تشک کشتی.
اسم تختی سنگینه انقدر سنگین که هر کسی نمیتونه یدکش بکشه. وقتی میگیم «تختی» انگار یه کوه معرفت پشتمونه. تو جمع های خودمونی و هیئتی اسم تختی که میاد همه به احترامش کلاه از سر برمیدارن چون میدونن اون یه مرد واقعی بود که زیر و رو نمیکشید.
آقا تختی یا همون داش غلامِ بچه های پایین شهر کسی بود که سفره ش باز بود و دلش دریا. اون با کت و شلوار شیک میرفت مجلس شاه ولی دلش پیش بچه یتیم های حلبی آباد بود. این دوگانگی نبود این اوج مشتی گری بود که خودش رو گم نکرد.
واسه تختی نون و نمک حرمت داشت. رفاقت حرمت داشت. اون هیچوقت به رفقاش پشت نکرد و هیچوقت نون به نرخ روز نخورد. همین کاراش باعث شد که الان بعد از این همه سال عکسش تو زورخونه ها و قهوه خونه ها بالاتر از همه باشه.
الانم هر کی میخواد ادعای مردونگی کنه باید ببینه چقدر شبیه تختیه. میراث تختی اینه که «مرد باش حتی اگه به ضررت تموم شه». این جمله تهِ خط لاتی و لوتی گریه که آقا تختی با خونش امضاش کرد.
