مسجد کوفه، یکی از قدیمیترین و مهمترین مساجد جهان اسلام، شاهد رویدادهای بسیاری بوده است، اما هیچکدام به اندازه سحرگاه نوزدهم رمضان تلخ و جانگداز نبوده است. در و دیوار این مسجد، گواهی میدهند بر راز و نیازهای شبانه علی (ع) و آن لحظهای که محراب از خون عدالت رنگین شد. انتخاب متنهایی با محوریت مسجد کوفه، عمق فاجعه و مظلومیت امام را در فضایی نوستالژیک و حزنآلود به تصویر میکشد.
در ایام شهادت اهل بیت (ع)، تغییر عکس و متن پروفایل به نمادی از همدردی و سوگواری دیجیتال تبدیل شده است. متنهای کوتاه و سوزناک درباره غربت امام علی (ع) و بیوفایی کوفه، احساسات درونی کاربران را بیان میکند و فضای مجازی را عطرآگین به یاد علوی مینماید. این متنها اغلب تلنگری است به وجدانهای بیدار.
نام (کوفه) در ادبیات شیعی با بیوفایی و غربت گره خورده است. خطاب قرار دادن کوفه در متنهای ادبی، نوعی آرایه تشخیص (جانبخشی) است که به شهر جان میدهد تا درباره ظلمی که بر امام رفته شهادت دهد. عباراتی مثل (مسجد کوفه تو شاهد باش) یا (خداحافظ ای شهر غم)، بار عاطفی سنگینی دارند.
امام علی (ع) پدر مهربان امت و پناهگاه یتیمان بودند. متنهای پروفایل که بر یتیمی و تنهایی تأکید دارند، حس فقدان یک پدر دلسوز را تداعی میکنند. این نوع محتوا، مخاطب را به یاد مهربانیهای امام میاندازد و اشک را بر دیدگان جاری میسازد.
استفاده از تایپوگرافیهای خونرنگ، تصاویر محراب تاریک و شمعهای لرزان در کنار متنهای کوتاه و کوبنده، تأثیرگذاری استوریهای تسلیت را دوچندان میکند. هنر در خدمت مذهب، میتواند پیام مظلومیت امام علی (ع) را به رساترین شکل ممکن فریاد بزند.
