جانبازان انقلاب اسلامی و دفاع مقدس، به ویژه جانبازانی که عضوی از بدن خود (مانند دست یا پا) را از دست دادهاند، شباهت عمیقی با جناب جعفر طیار دارند. همانطور که جعفر بن ابیطالب در جنگ موته دستانش را فدای اسلام کرد و خداوند به او بالهای بهشتی وعده داد، جانبازان عزیز ما نیز با تقدیم اعضای بدن خود، به مقام والای «طیار» بودن در ساحت معنویت نائل شدهاند.
رهبر معظم انقلاب بارها از جانبازان به عنوان «شهدای زنده» یاد کردهاند. آنها کسانی هستند که رنج شهادت را نه یک بار، بلکه هر روز تجربه میکنند. سالروز شهادت جعفر طیار فرصتی مناسب است تا به یاد آوریم که این عزیزان چگونه با صبر و استقامت، بر دردهای جسمانی غلبه کرده و همچنان در مسیر ولایت ثابتقدم ماندهاند.
فرهنگ جانبازی، امتداد فرهنگ عاشورا و جنگهای صدر اسلام است. تقدیر از جانبازان در مناسبتهایی چون سالروز شهادت جعفر طیار، پیوند میان تاریخ صدر اسلام و تاریخ انقلاب اسلامی را مستحکم میکند و به نسل جوان نشان میدهد که خط سرخ شهادت و ایثار همچنان جاری است.
جامعه اسلامی وظیفه دارد نه تنها در کلام، بلکه در عمل قدردان ایثار جانبازان باشد. تکریم جانبازان، مناسبسازی فضای شهری، رسیدگی به امور درمانی و معیشتی آنان و حفظ شأن و منزلت اجتماعیشان، کمترین کاری است که میتوان در برابر عظمت کار آنان انجام داد.
خداوند در قرآن کریم به صابران وعده پاداش بیپایان داده است. جانبازانی که سالها بر ویلچر مینشینند یا از نعمت دست و پا محرومند، مصداق بارز صابران هستند. امید به وعدههای الهی و مقام شفاعت، آرامبخش دلهای این عزیزان و خانوادههای صبورشان است.
