دعای جوشن کبیر یکی از ارزشمندترین گنجینه های معنوی شیعه است که در کتاب های معتبری همچون بلدالامین و مصباح کفعمی نقل شده است. این دعا توسط جبرئیل به پیامبر اکرم (ص) در یکی از جنگ ها به عنوان محافظ و زرهی معنوی اهدا شد. این دعا شامل صد بند است و در هر بند ده نام از صفات خداوند ذکر می شود. اهمیت این دعا به ویژه در شب های قدر به دلیل جامعیت آن در توصیف پروردگار و تاثیر عمیق آن در جلب رحمت الهی است.
ترجیع بند معروف این دعا (سبحانک یا لا اله الا انت...)، عصاره توحید و تضرع است. (سبحانک) یعنی خداوند از هر عیب و نقصی مبراست. (لا اله الا انت) اقرار به وحدانیت اوست. (الغوث الغوث) فریاد کمک خواهی بنده ای است که خود را در محاصره گناهان و خطرات می بیند. و (خلصنا من النار) درخواست نهایی برای رهایی از آتش دوزخ و آتش قهر الهی است. تکرار این ذکر، زنگار را از قلب می زداید.
خواندن هزار نام خداوند، نوعی تلقین مثبت و توجه به منبع قدرت بی پایان جهان است. وقتی انسان خدا را با صفاتی مثل (رفیق)، (انیس)، (طبیب) و (حبیب) صدا می زند، احساس تنهایی و بی پناهی او از بین می رود. این دعا با یادآوری رحمت واسعه الهی، امید را در دل انسان زنده می کند و اضطراب ناشی از گناه و آینده را کاهش می دهد. شب نوزدهم رمضان بهترین زمان برای این بازسازی روحی است.
شب نوزدهم ماه رمضان، شب تقدیر است. خواندن جوشن کبیر در این شب به معنای شناخت خدایی است که قرار است تقدیر ما را رقم بزند. ما با خواندن این اسامی، خدا را به صفات جمال و جلالش قسم می دهیم تا بهترین سرنوشت را برایمان بنویسد. هر نامی که در این دعا می بریم، کلیدی است برای باز کردن قفلی از قفل های زندگی در سال پیش رو.
صرف لقلقه زبان بودن در خواندن جوشن کبیر کافی نیست. آداب باطنی آن ایجاب می کند که خواننده خود را متخلق به اخلاق الهی کند. وقتی می گوییم (یا ستار العیوب)، باید خودمان هم عیب پوش باشیم. وقتی می گوییم (یا غفار الذنوب)، باید اهل گذشت باشیم. این تطبیق درونی، اثر دعا را در زندگی جاری می کند و انسان را به خلیفه اللهی نزدیک می سازد.
