در فرهنگ اسلامی و ایرانی، نذر معمولاً با اطعام و امور خیریه مادی گره خورده است. اما نذر فرهنگی مفهومی نوین و متعالی است که در آن فرد، زمان، تخصص یا کالاهای فرهنگی مانند کتاب را نذر آگاهی جامعه میکند. روز جهانی اهدای کتاب بهانهای عالی است تا این سنت حسنه را احیا کنیم و به جای نذورات مادی، خوراک روح را برای نیازمندان فراهم آوریم.
بسیاری از کتابها پس از یک بار خوانده شدن، سالها در قفسهها محبوس میمانند. اهدای کتاب باعث میشود این سرمایههای راکد به جریان بیفتند و افراد بیشتری از آن بهرهمند شوند. این کار علاوه بر صرفه اقتصادی و حفظ محیط زیست (با کاهش نیاز به تولید کاغذ)، باعث ترویج فرهنگ مطالعه و اشتراکگذاری دانش میشود.
یکی از بهترین مقاصد برای کتابهای اهدایی، کتابخانههای روستایی، مدارس مناطق کمبرخوردار و زندانها هستند. دسترسی به منابع مطالعاتی در این مکانها محدود است و اهدای کتاب میتواند تأثیر عمیقی بر رشد فکری و تغییر مسیر زندگی افراد در این مناطق داشته باشد. سازمانهای مردمنهاد بسیاری وجود دارند که این پل ارتباطی را تسهیل میکنند.
هنگام اهدای کتاب، باید به کیفیت و محتوای آن توجه کرد. کتابهای آسیبدیده، پاره یا با محتوای تاریخگذشته (مثل کتب درسی قدیمی) مناسب اهدا نیستند. بهتر است کتابهایی را انتخاب کنیم که محتوای جذاب، آموزنده و عمومی داشته باشند تا خوانندگان بیشتری بتوانند با آن ارتباط برقرار کنند. احترام به مخاطب، شرط اول اهدای کتاب است.
روز ۱۴ فوریه که در بسیاری از نقاط جهان به عنوان روز عشق شناخته میشود، به عنوان روز جهانی اهدای کتاب نیز نامگذاری شده است. هدف از این نامگذاری، ترویج عشق به کتاب و دانایی است. این روز به ما یادآوری میکند که عشق واقعی، خواستن رشد و آگاهی برای دیگران است و کتاب بهترین ابزار برای انتقال این عشق است.
