بررسی تاریخی اولین زائر اربعین (جابر بن عبدالله) 1405

جابر بن عبدالله انصاری، صحابی بزرگ پیامبر (ص) و از یاران وفادار اهل بیت بود.

او افتخار داشت که سلام پیامبر (ص) را به امام باقر (ع) برساند.

جابر در جنگ‌های بسیاری در رکاب رسول خدا (ص) و امیرالمومنین (ع) شمشیر زد.

در زمان واقعه عاشورا، جابر پیرمردی نابینا بود اما دلی بینا و روشن داشت.

عشق او به اهل بیت زبانزد بود و نابینایی مانع از بصیرت او نشد.

او از مفسران قرآن و راویان حدیث بود که جایگاه علمی بالایی داشت.

جابر نماد ولایت‌مداری و وفاداری تا آخرین لحظه عمر است.

حرکت او به سمت کربلا در آن شرایط خفقان، اوج شجاعت و انقلابی‌گری بود.

او اولین کسی بود که سنت زیارت سیدالشهدا را در عمل احیا کرد.

نام جابر تا ابد با نام اربعین حسینی گره خورده است.

جابر به همراه شاگرد و همراهش، عطیه عوفی، از مدینه به سمت کوفه و کربلا حرکت کرد.

سفر آن‌ها مخفیانه و پرخطر بود زیرا ابن زیاد بر عراق مسلط بود.

جابر در این سفر با پای پیاده و دلی پر از غم حرکت می‌کرد.

رسیدن آن‌ها به کربلا مصادف با بیستم ماه صفر، یعنی اولین اربعین شهادت بود.

جابر با وجود کهولت سن و نابینایی، سختی راه را به جان خرید.

راهنمای او در این مسیر، عطیه بود که دست جابر را می‌گرفت.

آن‌ها اولین زائرانی بودند که سکوت دشت کربلا را پس از عاشورا شکستند.

هدف جابر، شکستن جو رعب و وحشت و اعلام وفاداری به خون خدا بود.

سفر جابر، الگوی اولیه پیاده‌روی‌های میلیونی امروز است.

هر قدم جابر، پایه‌ای برای بنای عظیم اربعین شد.

جابر قبل از زیارت، در آب فرات غسل کرد تا با طهارت ظاهری و باطنی وارد شود.

او خود را با عطری که همراه داشت خوشبو کرد تا ادب حضور را رعایت کند.

جابر با قدم‌های کوتاه و آهسته به سمت مزار حرکت می‌کرد و ذکر می‌گفت.

او از عطیه خواست تا دستش را روی قبر حبیبش حسین (ع) بگذارد.

به محض لمس قبر، جابر از هوش رفت و روی مزار افتاد.

سه بار فریاد «یا حسین» جابر، دشت کربلا را لرزاند.

او با حبیب خود نجوا می‌کرد: «دوست پاسخ دوست را نمی‌دهد؟»

زیارتنامه جابر، سرشار از معرفت و شناخت مقام امام بود.

او شهدا را هم‌ردیف شهدای بدر و احد خواند و بر آن‌ها درود فرستاد.

گریه‌های جابر، روضه‌ای مجسم بر سر مزار سیدالشهدا بود.

طبق روایات مشهور، ورود جابر همزمان با رسیدن کاروان اسرای اهل بیت به کربلا بود.

این دیدار تاریخی، یکی از سوزناک‌ترین صحنه‌های تاریخ اربعین است.

امام سجاد (ع) و حضرت زینب (س) با دیدن جابر، غریبی خود را فراموش کردند.

جابر خود را به پای امام سجاد (ع) انداخت و تسلیت گفت.

امام سجاد (ع) فرمود: «ای جابر، اینجا بود که مردان ما را کشتند و کودکان ما را اسیر کردند».

هم‌ناله‌شدن جابر با زنان و کودکان اهل بیت، اولین مجلس عزاداری رسمی در کربلا را رقم زد.

جابر حامل سلام و پیام مردم مدینه نبود، بلکه نماینده وجدان بیدار امت بود.

این ملاقات، پیوند میان نسل صحابه پیامبر و نسل عاشورا بود.

حضور جابر باعث دلگرمی اهل بیت شد که خون حسین (ع) هدر نرفته است.

برخی مورخین در همزمانی این دیدار اختلاف دارند، اما اصل زیارت جابر قطعی است.

زیارت اربعین که در کتب ادعیه آمده، یادگار حرکت جابر است.

سنت پیاده‌روی، غسل زیارت و ذکر گفتن، از آداب به جا مانده از جابر است.

جابر به ما آموخت که برای یاری حق، سن و سال و شرایط جسمی بهانه نیست.

او راهی را باز کرد که امروز میلیون‌ها نفر در آن قدم می‌زنند.

بصیرت جابر الگویی است برای شناخت حق در فتنه‌های زمانه.

نام عطیه عوفی نیز به واسطه خدمت به جابر و اهل بیت جاودانه شد.

جابر ثابت کرد که زیارت امام حسین (ع) اجر شهادت در رکاب او را دارد.

هر زائری که امروز به کربلا می‌رود، مهمان سفره‌ای است که جابر پهن کرد.

میراث جابر، تبدیل شور عاطفی به شعور معرفتی در زیارت است.

او معلم اول کلاس عشق در دانشگاه کربلا بود.