کودکان با مفاهیم انتزاعی مثل امامت و غیبت به سختی ارتباط برقرار میکنند، اما «شادی» و «جشن» را خوب میفهمند. برگزاری جشن خانگی در نهم ربیع، خاطرهای شیرین از نام امام زمان (عج) در ذهن آنان میسازد. روانشناسی دینی تأکید دارد که اولین تجربیات مذهبی کودکان باید با لذت، بازی و خوراکیهای خوشمزه همراه باشد.
مشارکت دادن کودکان در تزئین خانه (نصب ریسه، بادکنک و پرچم) حس تعلق و مالکیت نسبت به این جشن را در آنان ایجاد میکند. وقتی کودک با دست خود پرچمی را نصب میکند، احساس میکند کاری برای امام زمانش انجام داده است و این آغاز تربیت ولایی است.
در حاشیه جشن و بازی، بهترین زمان برای تعریف کردن داستانهای کوتاه و جذاب از مهربانیهای امام زمان (عج) است. قصههایی که چهرهای رئوف، دوستداشتنی و پدروار از امام ترسیم کنند، نه چهرهای خشن یا ترسناک. تاکید بر اینکه «او ما را خیلی دوست دارد» کلید اصلی است.
بازیهایی مثل «ایستگاه صلواتی خانگی» که در آن کودک به دیگران خدمت میکند، یا «صدقه دادن از قلک»، تمرینهای عملی برای آموزش سبک زندگی مهدوی (انفاق و خدمت به خلق) هستند که در قالب بازی نهادینه میشوند.
بریدن کیک به مناسبت آغاز امامت، نمادی از شیرینی این ولایت است. این کار برای کودکان تداعیکننده جشن تولد است و همانقدر برایشان هیجانانگیز است. میتوان روی کیک نوشت: «آغاز امامتت مبارک پدر مهربان».
