مباهله به معنای «نفرین کردن یکدیگر» برای اثبات حقانیت است. در سال دهم هجری، گروهی از مسیحیان نجران برای گفتگو با پیامبر (ص) به مدینه آمدند. پس از بحثهای طولانی و عدم پذیرش حقیقت توسط آنان، آیه مباهله (آیه 61 سوره آلعمران) نازل شد و آنان را به مباهله دعوت کرد. اما وقتی مسیحیان دیدند پیامبر (ص) با عزیزترین افرادش (علی، فاطمه، حسن و حسین علیهمالسلام) آمده، از ترس عذاب الهی عقبنشینی کردند و جزیه را پذیرفتند.
آیه 61 سوره آلعمران سند بزرگی بر فضیلت اهل بیت است. در این آیه، خداوند از امام حسن و امام حسین (ع) به عنوان «ابنائنا» (پسران ما)، از حضرت زهرا (س) به عنوان «نسائنا» (زنان ما) و از حضرت علی (ع) به عنوان «انفسنا» (جان ما) یاد کرده است. اطلاق کلمه «جان پیامبر» به علی (ع)، بالاترین فضیلت برای ایشان است.
روز 24 ذیالحجه روزی بسیار شریف است. اعمالی چون غسل، روزه، نماز مخصوص (مثل نماز روز غدیر)، خواندن دعای مباهله (که شبیه دعای سحر ماه رمضان است) و صدقه دادن در این روز سفارش شده است. همچنین در این روز حضرت علی (ع) در حال رکوع انگشتر خود را به فقیر داد (نزول آیه ولایت).
مباهله نشان داد که دفاع از حقیقت نیاز به جمعیت زیاد ندارد؛ کیفیت و خلوص مهم است. همچنین ثابت کرد که زن و فرزند در نگاه اسلام، ابزار نیستند بلکه میتوانند در مهمترین رویدادهای سیاسی و اعتقادی نقشآفرین باشند.
