داستان کوتاه سیمرغ عطار برای روز بزرگداشت عطار 1405

روزی پرندگان جهان گرد هم آمدند و گفتند: هر کشوری پادشاهی دارد، چرا ما پادشاهی نداریم؟ بیایید پادشاهی برای خود برگزینیم. هدهد که داناترین آن‌ها بود، پیش آمد و گفت: ما پادشاهی داریم به نام سیمرغ که در پشت کوه قاف زندگی می‌کند. اما رسیدن به او کار آسانی نیست و راهی پر از خطر دارد. پرندگان با شنیدن وصف سیمرغ، مشتاق دیدار او شدند و سفر بزرگ خود را آغاز کردند.

پرندگان به رهبری هدهد به راه افتادند. اما راه طولانی و سخت بود. آن‌ها باید از هفت وادی (مرحله) می‌گذشتند: طلب، عشق، معرفت، استغنا، توحید، حیرت، و فقر و فنا. در هر مرحله، گروهی از پرندگان به دلیل سختی راه، ترس، گرسنگی یا دلبستگی به دنیا از ادامه مسیر باز ماندند و یا جان خود را از دست دادند. بلبل به عشق گل ماند، طاووس به هوای پرهای زیبایش، و باز به هوای قدرت.

از آن هزاران پرنده که سفر را آغاز کرده بودند، تنها سی پرنده (سی مرغ) با تنی رنجور و خسته به انتهای مسیر و بارگاه سیمرغ رسیدند. وقتی به قله قاف رسیدند و در آینه حق نگریستند، حقیقتی شگفت‌انگیز را دریافتند. آن‌ها دیدند که سیمرغی که به دنبالش بودند، در واقع خودِ آن‌ها هستند. آن‌ها «سی مرغ» بودند که با یکی شدن و پاک شدن از خود، به «سیمرغ» تبدیل شده بودند. آن‌ها فهمیدند که خدا در درون آن‌هاست و جدایی میان خالق و مخلوق نیست.

داستان سیمرغ عطار، زیباترین تمثیل عرفانی برای بیان «وحدت وجود» و سفر انسان به سوی کمال است. این داستان به ما می‌آموزد که برای رسیدن به حقیقت، باید از منیّت و دلبستگی‌های دنیوی گذشت. سختی‌های راه (هفت شهر عشق) برای خالص کردن روح انسان است. در نهایت، انسان درمی‌یابد که گنجی که در بیرون جستجو می‌کرد، در ویرانه دل خودش پنهان بوده است.

۱. رهبر و راهنما (هدهد) در مسیر زندگی ضروری است. ۲. بسیاری از افراد در ابتدای راه پرشورند اما در سختی‌ها جا می‌زنند. ۳. دلبستگی‌های دنیوی بزرگترین مانع کمال هستند. ۴. حقیقت در دوردست‌ها نیست، در درون خود ماست. ۵. وحدت و همدلی (سی مرغ شدن) شرط رسیدن به سیمرغ است.