وصیتنامه سیاسی-الهی امام خمینی (ره) که به «منشور انقلاب» معروف است، چکیدهای از تجربیات، آرمانها و هشدارهای بنیانگذار جمهوری اسلامی برای تداوم راه انقلاب است. این سند تاریخی که پس از رحلت ایشان در مجلس خبرگان قرائت شد، نقشهی راهی برای عبور از بحرانها و حفظ استقلال و عزت کشور در برابر توطئههای داخلی و خارجی است.
این وصیتنامه شامل یک مقدمه و تذکرات مهم در بخشهای مختلف سیاسی، فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی است. امام در این متن، اقشار مختلف از جمله روحانیون، دانشگاهیان، نیروهای مسلح، مسئولین و تودههای مردم را مخاطب قرار داده و وظایف هر گروه را برای حفظ نظام اسلامی تبیین کردهاند.
امام خمینی وصیتنامه خود را با حدیث شریف ثقلین آغاز کردهاند تا تأکید کنند که انقلاب اسلامی ریشه در قرآن و عترت دارد. ایشان با این آغاز، پیوند ناگسستنی دین و سیاست را یادآور شدند و تمسک به این دو یادگار پیامبر (ص) را تنها راه نجات بشریت معرفی کردند.
یکی از کلیدواژههای اصلی وصیتنامه، «ما میتوانیم» است. امام با نقد غربزدگی و شرقزدگی، از جوانان و متخصصان خواستهاند تا با تکیه بر توان داخلی، زنجیرهای وابستگی را پاره کنند. این پیام امروز بیش از هر زمان دیگری در جنگ اقتصادی راهگشاست.
نگاه امام در وصیتنامه محدود به ایران نیست. ایشان با صدور پیام بیداری به ملتهای مظلوم و مسلمان جهان، آنها را به وحدت و قیام علیه مستکبرین دعوت کردهاند. مسئله قدس و فلسطین نیز جایگاه ویژهای در این منشور جاودانه دارد.
