ناچو برای اولین بار در سال ۱۹۴۳ در شهر پیدراس نگراس مکزیک ابداع شد. زمانی که گروهی از زنان آمریکایی وارد رستورانی شدند که آشپز آن رفته بود، «ایگناسیو ناچو آنایا»، مدیر رستوران، با خلاقیت خود چیپسهای ذرت را با پنیر و فلفل هالوپینو پخت و سرو کرد. این غذا به نام او «ناچو» معروف شد و به سرعت محبوبیت جهانی پیدا کرد.
در ایران، ناچو به عنوان یک میانوعوه محبوب در کافهها و رستورانهای فستفود جایگاه ویژهای پیدا کرده است. اگرچه این غذا ریشه مکزیکی دارد، اما با ذائقه ایرانی سازگار شده و گاهی با گوشت چرخکرده ادویهدار، قارچ و پنیر پیتزا سرو میشود که یادآور برخی غذاهای سنتی مثل گراتنهاست.
ناچو تنوع بسیار زیادی دارد. از مدل ساده که فقط چیپس و سس پنیر است تا مدلهای شلوغ که شامل لوبیا، گوشت، مرغ، زیتون، خامه ترش و انواع سسها میشود. این غذا معمولاً در ظروف بزرگ سرو میشود تا افراد بتوانند به صورت مشترک از آن میل کنند که نمادی از صمیمیت و دورهمی است.
اگرچه ناچوهای رستورانی معمولاً پرکالری هستند، اما میتوان نسخه سالم خانگی آن را تهیه کرد. استفاده از چیپسهای ذرت تنوری (به جای سرخ شده)، پنیر کمچرب، و افزودن سبزیجات تازه، گوجهفرنگی و لوبیا میتواند ناچو را به یک وعده غذایی متعادل و مقوی تبدیل کند.
روز جهانی ناچو (International Day of the Nacho) بیشتر یک مناسبت فرهنگی و سرگرمکننده است که هدف آن تشویق مردم به امتحان کردن طعمهای جدید، لذت بردن از غذا در کنار دوستان و خانواده و قدردانی از خلاقیتهای آشپزی ساده اما خوشمزه است.
