روز جهانی ویتامین C (۴ آوریل) برای افزایش آگاهی درباره نقش حیاتی این ویتامین در سلامت انسان نامگذاری شده است. ویتامین C یا اسکوربیک اسید، یک ماده مغذی ضروری است که بدن انسان قادر به تولید آن نیست و باید حتماً از طریق رژیم غذایی تأمین شود. این ویتامین نقش کلیدی در تقویت سیستم ایمنی، ساخت کلاژن (پروتئین پوست و مفاصل)، جذب آهن و مبارزه با رادیکالهای آزاد دارد.
در گذشتههای دور، ملوانانی که در سفرهای دریایی طولانی بودند، به دلیل عدم دسترسی به میوه و سبزیجات تازه، دچار بیماری وحشتناکی به نام اسکوربوت میشدند که با خونریزی لثه، ضعف شدید و مرگ همراه بود. کشف اینکه مصرف مرکبات (لیمو و پرتقال) میتواند این بیماری را درمان کند، یکی از بزرگترین پیشرفتهای علم تغذیه بود. امروزه کمبود شدید ویتامین C نادر است، اما کمبود خفیف آن همچنان شایع است.
بسیاری تصور میکنند پرتقال و لیمو تنها منابع ویتامین C هستند، اما طبیعت گزینههای فراوانی دارد. فلفل دلمهای (بهویژه زرد و قرمز)، کیوی، توتفرنگی، کلم بروکلی، گوجه فرنگی، جعفری و انواع سبزی خوردن سرشار از این ویتامین هستند. در آشپزی ایرانی، استفاده از آبلیمو و آبغوره در خورشها و سالادها، راهی عالی برای تأمین این نیاز روزانه است.
در سالهای اخیر، ویتامین C به ستاره محصولات مراقبت از پوست تبدیل شده است. این ویتامین با تحریک تولید کلاژن، باعث سفتی و جوانی پوست میشود. همچنین خاصیت آنتیاکسیدانی آن به کاهش لکهای پوستی، روشن شدن چهره و محافظت در برابر آسیبهای اشعه خورشید کمک میکند. مصرف خوراکی و موضعی ویتامین C، راز داشتن پوستی شاداب است.
ویتامین C بسیار ناپایدار است و در برابر حرارت، نور و هوا به سرعت از بین میرود. بنابراین، سبزیجات و میوهها باید تا حد امکان تازه و خام مصرف شوند. پختن طولانیمدت یا خرد کردن و نگهداری طولانی میوهها، باعث کاهش شدید ویتامین C آنها میشود. نوشیدن آبمیوه بلافاصله پس از آبگیری، بهترین روش برای دریافت حداکثری این ویتامین است.
