متن ادبی درباره غربت امام هادی در سامرا 1405

سامرا، شهری که دیوارهایش بوی غربت می‌دهد. اینجا مدینه نیست، اینجا کوفه‌ای دیگر است در لباس پادگان. امام هادی (ع) را آوردند تا در حصار «عسکر» نورش را حبس کنند، غافل از آنکه نور خدا در حصار نمی‌ماند. غربت امام هادی (ع) جنس دیگری دارد؛ غربت در میان جمعیت، تنهایی در میان هزاران سرباز.

آه از سامرا... شهری که میزبان دهمین خورشید بود اما رسم میزبانی را با زهر به جا آورد. امام هادی (ع) در این شهر، غریبانه زیست و غریبانه جان سپرد. نه زائری، نه محرمی، نه یاری... تنها خدا بود و نیمه شب‌های سجاده او.

دیوارهای خانه امام در سامرا، شاهدند که چه شب‌هایی مأموران خلیفه بی‌اجازه هجوم آوردند. شاهدند که چگونه قلب نازنینش را لرزاندند. غربت یعنی در خانه خودت هم امنیت نداشته باشی. سلام بر تو ای غریب‌تر از غریب.

می‌گویند بقیع غریب است، اما سامرا غریب‌تر. بقیع زیر آسمان است و سامرا در حصار دیوارها بود. امام هادی (ع) حتی اجازه نداشت با شیعیانش سخن بگوید. سلام‌هایش را با اشاره چشم پاسخ می‌داد. امان از این غربت سنگین.

غربت امام هادی (ع) هنوز هم ادامه دارد. گاهی با تخریب گنبد، گاهی با تهمت دشمنان. اما سامرا امروز قطعه‌ای از بهشت است، چرا که جسم مطهر دو امام معصوم را در آغوش دارد.

یا امام هادی؛ شنیده‌ام تو را «نقی» نامیدند تا پاکی‌ات خاری باشد در چشم ناپاکان. شنیده‌ام تو را به بزم شراب بردند (لعنت خدا بر متوکل) و تو با وقار حیدری‌ات، کاخ ظلم را با کلامت لرزاندی. غربتت را قربان آقا جان.

آقای من؛ تو را از مدینه جدا کردند، از شهر پیامبر. چه کشیدی در آن مسیر طولانی تبعید؟ و چه کشیدی در آن بیست سال حبس در سامرا؟ شهادت، پایان غربت تو بود یا آغاز دلتنگی ما؟

ای هادی امت؛ جامعه کبیره‌ات را می‌خوانم و در هر فرازش، اوج عرفان تو را می‌بینم. چطور ممکن است کسی چنین اقیانوس علمی داشته باشد و مردم زمانش او را نشناسند؟ این بزرگترین غربت است: ناشناخته ماندن در میان مردم.

دلم برای سامرایت تنگ است. برای آن سرداب مقدس که بوی نیایش‌های تو را می‌دهد. برای آن ضریح شش گوشه که نماد مظلومیت پدر و پسر است. شهادتت تسلیت ای امیر دل‌ها.

یا علی بن محمد؛ امروز که به شهادت رسیدی، شاید کمی راحت شدی. راحت شدی از دیدن چهره‌های کریه متوکل و معتز. راحت شدی از طعنه‌ها و آزارها. پروازت مبارک ای کبوتر خونین بال سامرا.