متن ادبی درباره نبرد با آتش و نجات زندگی 1405

آتش، خشم طبیعت است و آتش نشان، تجسم مهربانی خدا که بر خشم طبیعت آب می پاشد.

در میان رقص وحشیانه شعله ها، تنها یک قلب عاشق جرات تپیدن دارد؛ قلب مردی که نامش آتش نشان است.

سیاوشان دوران ما، نه برای اثبات بی گناهی، که برای نجات جان انسان ها دل به آتش می زنند.

آتش نشان، ققنوسی است که هر بار از دل خاکستر خطر، سربلند بیرون می آید تا زندگی را فریاد بزند.

نبرد با آتش، نبرد آب و رنگ نیست؛ نبرد غیرت است با نیستی. درود بر شما که هستی بخشید.

دست هایت بوی دود می دهد و چشمانت رنگ خون، اما دلت... دلت زلال تر از تمام آب های جهان است.

تو می روی و پشت سرت، نگاه نگران شهری است که به ساق پاهایت امید بسته است.

آتش نشان یعنی کسی که می داند خط پایان این راه شاید بی بازگشت باشد، اما باز هم می دود.

میان دود و خاکستر، آنجا که نفس به شماره می افتد، تو فرشته ای می شوی که بال هایش بوی سوختگی می دهد اما پروازش مقدس است.

حماسه یعنی عبور از دیوار آتش، برای گرفتن دست لرزان کودکی که امیدش تنها تویی.

آتش نشان سالک راهی است که در آن «خود» را می سوزاند تا «دیگری» بماند. این اوج عرفان است.

سوختن و ساختن، رسم پروانه است؛ اما آتش نشان فراتر از پروانه، خود را به آتش می زند تا شمع زندگی دیگران خاموش نشود.

خدا در دستان توست وقتی شلنگ آب را می گیری، و در گام های توست وقتی از نردبان خطر بالا می روی.

ایثار یعنی جان را در کفه ترازو گذاشتن و در کفه دیگر، لبخند رضایت خلق خدا را خریدن.

آتش درون تو، عشق به انسانیت است که آتش بیرون را سرد و خاموش می کند.

شهادت در راه نجات خلق، دری است که تنها بر روی برگزیدگان خدا باز می شود.

آتش نشان، خلیل الله زمانه است که آتش بر او گلستان می شود، چرا که نیتش الهی است.

در مسلک عاشقی، خطر کردن اولین شرط است و شما عاشق ترین مردمان این دیارید.

خداوند حافظ آنانی است که بی پروا در دل خطر می روند تا نفسی را احیا کنند.

پاکبازان عرصه خطر، نماز عشق را در میان شعله ها اقامه می کنند.

ای مردان قبیله غیرت، شعله ها در برابر اراده پولادین شما سر تعظیم فرود می آورند.

جنگاوران میدان نبرد با حادثه، سلاح شما ایمان است و زره شما شجاعت. پیروز باشید.

وقتی زنگ خطر به صدا در می آید، شهر نفس در سینه حبس می کند و تنها شما هستید که به قلب خطر می تازید.

تاریخ خواهد نوشت که چگونه با دست های خالی، هیولای آتش را به زانو درآوردید.

شما سربازان خط مقدم جبهه ایمنی هستید؛ جبهه ای که در آن دشمن، غفلت است و آتش.

نعره آتش بلند است، اما فریاد غیرت شما بلندتر. زنده باد قهرمانان شهر.

کلاه ایمنی بر سر و عشق در دل، پیش می روید تا سیاهی دود را با سپیدی امید پاک کنید.

هر عملیات، یک جنگ تمام عیار است و شما فاتحان همیشگی قلب های مردمید.

ایستاده در غبار، چون کوهی استوار. نامتان لرزه بر اندام حادثه می اندازد.

شجاعت وامدار نام شماست. آتش نشانان، اسطوره های زنده روزگار ما.