زیارت اهل قبور پنجشنبه آخر سال 1404

پنجشنبه آخر سال است و دلم هوای کسانی را کرده که عید امسال کنارمان نیستند. جایشان خالی و یادشان سبز.

باز هم بوی عید می‌آید و جای خالی عزیزانمان بیشتر تیر می‌کشد. برای شادی روحشان فاتحه‌ای بخوانیم.

خانه‌تکانی تمام شد، حالا نوبت گردگیری از مزار عزیزانی است که روزی چراغ خانه‌مان بودند.

یک سال دیگر گذشت و ما هنوز با خاطراتشان زنده‌ایم. پنجشنبه آخر سال، وعده دیدار ما در دیار خاموشان.

امروز به قبرستان می‌رویم تا یادمان نرود که مقصد نهایی کجاست. روح تمام اسیران خاک شاد.

چقدر سخت است چیدن سفره هفت‌سین بدون حضور پدر/مادر. پنجشنبه آخر سال، بغض‌ها می‌شکنند.

برای مسافران بهشتی که دستشان از دنیا کوتاه است، خیراتی بفرستیم به شیرینی یک صلوات.

یادش بخیر آن‌هایی که پارسال بودند و امسال عکسشان روی طاقچه است. روحتان شاد عزیزان سفر کرده.

پنجشنبه آخر سال، روز آشتی با مرگ و زندگی است. روزی برای بوسیدن سنگ سرد مزارها.

خدایا در این روزهای پایانی سال، رفتگان ما را ببخش و بیامرز و بر سر سفره کرامتت مهمان کن.

طبق رسم دیرینه، پنجشنبه آخر سال با آب و گلاب به دیدار اهل قبور می‌رویم تا غبار از چهره سنگ‌ها بشوییم.

سبزه عید را اول بر سر مزار عزیزانمان می‌بریم تا بگوییم بهار بی شما صفایی ندارد.

خیرات حلوا و خرما، نذر آرامش ارواح درگذشتگان است. قبول باشد انشالله.

خواندن سوره ییس و الرحمن در پنجشنبه آخر سال، هدیه‌ای نورانی برای اموات است.

شمع روشن می‌کنیم تا یادمان بماند یادشان همیشه در دل‌هایمان روشن است.

امروز همه می‌آیند؛ کوچک و بزرگ، تا سنت حسنه یادبود رفتگان را زنده نگه دارند.

پنجشنبه آخر سال فرصتی است برای حلالیت طلبیدن از کسانی که دیگر صدایمان را نمی‌شنوند.

چیدن گل‌های بهاری روی مزار، نشانه پیوند زندگی و مرگ است. روحشان قرین رحمت.

مردم ایران در این روز با حضور در آرامستان‌ها، سال کهنه را با یاد مرگ و معاد به پایان می‌برند.

زیارت اهل قبور در آستانه نوروز، درس بی‌وفایی دنیاست. مهربان‌تر باشیم.

آن‌ها که رفتند، کارشان تمام شد؛ اما ما که ماندیم چه؟ پنجشنبه آخر سال روز تفکر است.

قبرستان پر از انسان‌هایی است که فکر می‌کردند هنوز فرصت دارند. دم را غنیمت شماریم.

امروز زنده‌ها به دیدار مرده‌ها می‌روند، و روزی دیگران به دیدار ما خواهند آمد. دنیا همین‌قدر کوتاه است.

تکاندن خانه دل از کینه، واجب‌تر از تکاندن خانه از غبار است. به یاد رفتگان همدیگر را ببخشیم.

فاصله ما و آن‌ها فقط یک پرده نازک است. برای عاقبت بخیری خودمان هم دعا کنیم.

پنجشنبه آخر سال به ما می‌گوید: سال جدید را با دلی پاک و خالی از گناه شروع کن.

اموات منتظر هدایای ما هستند؛ حتی یک «الحمدلله» ساده دلشان را شاد می‌کند. دریغ نکنیم.

سنگ قبرهای شسته شده، به ما لبخند می‌زنند و می‌گویند: زندگی ارزش غصه خوردن ندارد.

بهترین خیرات برای مرده‌ها، ترک گناه توسط زنده‌هاست.

بیایید قول بدهیم در سال جدید، قدر زنده‌ها را بیشتر بدانیم قبل از اینکه دیر شود.

پنجشنبه آخر سال و حسرت بوسیدن دست پدر/مادر... روحت شاد تکیه‌گاه من.

مادر جان/پدر جان، عید نزدیک است اما خانه بی تو سوت و کور است. کاش بودی.

دلم برای صدایت تنگ شده که می‌گفتی: عیدت مبارک. روحت شاد عزیزترینم.

سنگ مزارت سرد است، اما یاد مهربانی‌هایت گرم‌ترین حس دنیاست.

خیرات می‌کنم تمام دلتنگی‌هایم را برای شادی روح تو که دنیای من بودی.

خدایا پدران و مادران آسمانی را در جوار رحمت خودت پناه بده.

اولین عید بدون تو... چه جمله سنگینی. پنجشنبه آخر سالت مبارک آسمانی من.

کاش می‌شد یک بار دیگر صدایت را بشنوم. وعده ما پنجشنبه آخر سال، سر مزارت.

برای شادی روح پدران و مادرانی که اسیر خاکند، صلوات.

قدر پدر و مادر را بدانید، خاک سرد است و پشیمانی سودی ندارد.