متخصصان شنوایی در سراسر جهان بر قانون ۱-۳-۶ تاکید دارند: تمام نوزادان باید تا «یک ماهگی» غربالگری شوند، در صورت رد شدن در تست اولیه، تا «سه ماهگی» تشخیص قطعی کمشنوایی داده شود و نهایتاً تا «شش ماهگی» مداخلات درمانی (سمعک، کاشت حلزون یا تربیت شنوایی) آغاز گردد. رعایت این زمانبندی، تضمینکننده رشد طبیعی گفتار و زبان کودک است.
کمشنوایی یک معلولیت پنهان است. نوزاد نمیتواند بگوید «نمیشنوم» و رفتار ظاهری او (مثل گریه کردن یا شیر خوردن) ممکن است کاملاً طبیعی باشد. بدون ابزارهای دقیق غربالگری (مانند تست OAE)، والدین ممکن است تا ۲ یا ۳ سالگی متوجه مشکل نشوند، زمانی که فرصت طلایی یادگیری زبان از دست رفته است.
عواملی مانند سابقه خانوادگی کمشنوایی، ازدواج فامیلی، ابتلا مادر به عفونتها در بارداری (مثل سرخجه)، تولد زودرس، وزن کم هنگام تولد، زردی شدید (که نیاز به تعویض خون داشته باشد) و بستری طولانی در بخش مراقبتهای ویژه (NICU) احتمال آسیب شنوایی را افزایش میدهند.
بسیاری از والدین نگران درد یا اذیت شدن نوزاد هستند. باید دانست که تستهای غربالگری شنوایی (OAE و AABR) کاملاً غیرتهاجمی، بدون درد و سریع هستند. در این تستها، پروب نرمی در گوش نوزاد قرار میگیرد و پاسخ گوش به صداهای ملایم ثبت میشود، اغلب در حالی که نوزاد خواب است.
در ایران، برنامه ملی غربالگری شنوایی نوزادان با همکاری سازمان بهزیستی و وزارت بهداشت اجرا میشود. در اکثر بیمارستانها و زایشگاهها پایگاههای سنجش شنوایی مستقر هستند. شناسنامه سلامت نوزاد بدون مهر شنواییسنجی ناقص است و پیگیری آن وظیفه قانونی و اخلاقی والدین است.
