در فرهنگ ایرانی، یاد کردن از رفتگان در اعیاد، به ویژه نوروز، نشاندهنده وفاداری و پیوند ناگسستنی خانوادگی است. خانوادهها با چیدن عکس متوفی سر سفره هفتسین یا رفتن بر سر مزار (به خصوص در عید نوعید)، جای خالی او را گرامی میدارند. پیام تبریک به پدر شوهر فوت شده، نوعی ادای احترام عروس به بزرگ خاندان و شریک شدن در غم همسر است.
بهترین هدیه برای اموات، دعای خیر، فاتحه و تلاوت قرآن است. در پیامهای یادبود، تاکید بر «طلب آمرزش»، «فرستادن صلوات» و «خیرات»، نشاندهنده درک عمیق دینی و فرهنگی است. این کار به بازماندگان آرامش میدهد و روح متوفی را شاد میکند.
پدر شوهر حتی پس از مرگ، با میراث اخلاقی و تربیتی خود (که در همسر و نوهها نمود دارد) زنده است. تشکر از او بابت تربیت همسر و نام نیکی که به جا گذاشته، پیامی بسیار ارزشمند و تسلیبخش برای خانواده داغدار است.
زمانی که پدر شوهر فوت کرده، همسر (پسر خانواده) در ایام عید غمگین است. پیام تسلیت و تبریک همزمان عروس، نشاندهنده همدلی و همراهی او با همسرش در این غم است و باعث نزدیکی بیشتر زوجین میشود.
استفاده از القابی مثل «بزرگمرد»، «ستون خانه» و «پدر بزرگوار» برای متوفی، نشان میدهد که مرگ نتوانسته جایگاه و ابهت او را در خانواده از بین ببرد. این احترام، نشانه اصالت خانواده است.
