آیین طشت‌گذاری (ویژه آذری‌زبان‌ها) 1405

باز بوی محرم می‌آید و صدای طشت‌گذاری عاشقان. آب را به یاد لب‌های تشنه محاصره می‌کنیم.

طشت‌ها پر از آب می‌شوند تا یادآور فراتی باشند که بر روی حسین (ع) بسته شد. سلام بر لب تشنه ارباب.

آیین طشت‌گذاری، بیعت با مشک پاره عباس (ع) است. یا ابالفضل، دستان ما را بگیر.

در حلقه ماتم، طشت‌ها را می‌آوریم تا بگوییم: ای کاش در کربلا بودیم و آب می‌رساندیم.

صدای بهم خوردن طشت‌ها نیست، صدای پای سواران کربلاست که نزدیک می‌شوند. التماس دعا.

آب در طشت می‌چرخد و ما دور حسین (ع). این رسم عاشقی آذری‌هاست در پیشواز محرم.

ای آب، شرمنده باش که مهریه زهرا (س) بودی و بر پسرش حرام شدی. طشت‌گذاری قبول.

با چشمانی اشکبار، به استقبال محرم می‌رویم و با آیین طشت‌گذاری، تشنگی اصغر (ع) را فریاد می‌زنیم.

هر قطره آبی که در طشت ریخته می‌شود، اشکی است که نذر ساقی کربلا شده است.

سنت طشت‌گذاری یعنی: ما آب را هم شرمنده لب‌های تو کردیم یا حسین.

طشت‌گذاری، یعنی اعلام وفاداری به ساقی عطشان کربلا.

صدای العطش می‌آید... آیین سنتی طشت‌گذاری آغاز شد.

ما ترک‌ها جان می‌دهیم، اما تن به ذلت نمی‌دهیم. طشت‌گذاری نماد غیرت عباس است.

آب را در طشت می‌ریزیم به امید نگاه ساقی. یا باب الحوائج.

این طشت‌ها رود فرات‌اند که به پابوس خیمه‌ها آمده‌اند.

مراسم طشت‌گذاری؛ سوگنامه‌ای برای لب‌های خشکیده.

به رسم ادب، آب را جلو می‌آوریم تا بگوییم ما مثل کوفیان نیستیم.

طشت‌گذاری اردبیل، شور حسینی در رگ‌های آذربایجان.

یادگار صفویه، میراث غیرت. طشت‌گذاری تسلیت باد.

آب هم از شرم لب‌های تو آب شد حسین جان.

سویله حسینیمه، سو یولون باخماسین (به حسینم بگو، چشم به راه آب نباشد).

ای سو، نئجه قییدین حسین عطشان قالا؟ (ای آب، چگونه راضی شدی حسین تشنه بماند؟)

طشت‌گذاری شد و دل‌ها رفت پیش فرات / بمیرم برای خشکی لب‌های سادات.

یارالی نینوا، سوسوز بالالار (نی‌نوای زخمی، بچه‌های تشنه).

ما طشت می‌آوریم، ولی مشک عمو پاره شد / رباب بیچاره شد.

عباسیم اویان، سو یوخدی (عباسم بیدار شو، آبی نیست).

این آیین ماست، فدای لب‌های تو یا ثارالله.

قوربان اولوم، سوسوز دوداقلارا (قربان لب‌های تشنه بشوم).

آبِ توی طشت، عکسِ ماه رو نشون میده / روضه عمو رو می‌خونه.

گلدی محرم، باشلاندی طشت‌گذاری / عالم اولدی حسینون عزاداری.

در این آیین باشکوه، عزاداران با حمل طشت‌های مسی بر دوش، وارد مسجد شده و با نوای «یا حسین» آن‌ها را در جایگاه مخصوص قرار می‌دهند.

ریختن آب در طشت‌ها نمادی از اقدام جوانمردانه امام حسین (ع) در سیراب کردن سپاه حر است.

مردم دست در آب طشت می‌زنند و به نیت شفا و تبرک بر صورت می‌کشند، گویی از دستان عباس (ع) آب می‌نوشند.

فضای مجلس آکنده از حزن و اندوه است و مداحان با اشعار سوزناک ترکی، روضه عطش می‌خوانند.

طشت‌گذاری، فریاد بلند لبیک یا حسین در خطه آذربایجان است که به استقبال ماه خون می‌رود.

طشت‌ها، گودال‌های کوچکی از اندوه‌اند که اقیانوس اشک را در خود جای داده‌اند.

وقتی آب در طشت می‌ریزد، انگار صدای شرشر آب مشک عباس است که بر خاک گرم کربلا می‌ریزد.

ما آب را عزیز می‌داریم، نه برای نوشیدن، بلکه برای گریستن بر آن لب‌هایی که دریای کرامت بودند و تشنه جان دادند.

آیین طشت‌گذاری، تجسم عطش است در قابی از جنس مس و آب و اشک.

اینجا آب هم عزادار است. در حصار طشت حبس شده و بر سر می‌زند که چرا به خیمه‌ها نرسید.