دلنوشته ای برای امام غایب در روز آغاز امامت 1405

سلام آقای من! ردای امامتت مبارک. چه برازنده است این ردا بر قامت رعنای تو، ای یوسف زهرایی.

مولای من! تمام شهر را چراغانی کرده ایم، اما چراغ دلم بی تو خاموش است. کی می شود که بیایی و جشن ظهور بگیریم؟

آغاز امامتت مبارک ای پادشاه زمین و زمان. ما رعیت توایم، اما رعیت بی پناه. دستی بکش بر سر این یتیمان.

دلم برایت تنگ شده پدر مهربانم. نهم ربیع است و همه شادند، اما من... من فقط تو را می خواهم. این جشن ها بی تو صفایی ندارد.

آقای غریبم! ۱۴ قرن است که تنهایی. بمیرم برای دلت که هر سال در چنین روزی، بار مسئولیت عالم را به دوش می کشی، بی آنکه یارانی داشته باشی.

ای قرار دل های بیقرار! شنیده ام که امروز لبخند بر لب داری. قربان خنده هایت گردم. کاش می شد خنده ات را ببینم.

تو سلطان عشقی و ما گدای کوی تو. تاج امامت بر سرت درخشان باد. ما را هم در این جشن ملائکه، راه بده.

دوستت دارم ای مهربان ترین. عید بیعت است و من جز دلم، چیزی ندارم که به پایت بریزم. دلم را قبول کن.

یا صاحب الزمان! تو حاضری و ما غایبیم. تو ما را می بینی و ما کوریم. دعا کن پرده ها کنار برود و روزگار وصل برسد.

بهارت مبارک ای بهار مردمان. زمستان دلم با یاد تو گرم می شود. بیا که بی تو هیچ بهاری بهار نیست.

خدایا به حق این روز عزیز، امام ما را برسان. آقا جان، خسته ایم از این همه دروغ و ریا. تو بیایی همه چیز درست می شود.

مولای من، در این روز عید، عیدی ما را ظهور خودت قرار بده. چیز دیگری نمی خواهیم.

آقا جان! می دانم گناهکارم، می دانم لایق نیستم، اما شما کریمی. در روز آغاز امامتت، خطاهایم را ببخش و دوباره مرا بپذیر.

صدایت می زنم با بغض، با اشک. یا بن الحسن! کجایی؟ در کدامین صحرا خیمه زده ای؟ امروز کجا روضه پدر می خوانی؟

ای پدر! فرزندان ناخلفت را دریاب. ما راه را گم کرده ایم. در این شلوغی دنیا، دستمان را رها نکن.

نجوا می کنم با تو که شنوایی. دلم گرفته از آدم هایی که ادعای انتظارت را دارند اما دلت را می شکنند. کاش من مثل آنها نباشم.

یا مهدی! چقدر اسمت زیباست. چقدر یادت آرامش بخش است. امروز بیشتر از همیشه هوایت را کرده ام.

در خلوت خودم با تو حرف می زنم. می دانم که می شنوی. آقا جان، برای عاقبت بخیری ام دعا کن.

ای سنگ صبور! گلایه هایم را به که بگویم؟ دنیا پر از گرگ شده. چوپان مهربان گله های پراکنده، برگرد.

خدایا! این هجران تا کی؟ تا کی بگوییم «شاید این جمعه بیاید شاید»؟ دلم یک خبر قطعی می خواهد.

آقا جان! تقویم ها پر شد از نهم ربیع هایی که تو نبودی. چند سال دیگر باید بدون تو جشن بگیریم؟

شیرینی و شربت پخش می کنند، اما کام من تلخ است. تلخ از زهر فراق. بی تو شیرینی ها هم مزه زهر می دهد.

همه می گویند عید است، شادی کنید. اما کدام عید؟ عید آن روزی است که تو باشی. بی تو هر روزمان عاشوراست.

چشمانم سفید شد از بس به جاده نگاه کردم. نیامدی و پیر شدیم در حسرت دیدارت.

از شنبه ها بیزارم، از جمعه های بی تو بیزارتر. چرا تمام نمی شود این غیبت کبری؟

سنگینی این بار انتظار شانه هایم را خم کرده. کجایی ای تکیه گاه عالم؟

مردم سرگرم دنیایند و تو غریب. ببخش که ما هم گاهی یادمان می رود امامی داریم که منتظر است.

شکایت دارم از خودم، از زمانه، از این فاصله لعنتی. چرا من باید در عصری باشم که تو نیستی؟

آسمان هم دلش گرفته. می بارد اما نه باران رحمت، باران شرمندگی. شرمنده که هنوز ۳۱۳ نفر نشده ایم.

درد فراق درمان ندارد جز وصل. طبیب من! نسخه ای بپیچ. دارم از دست می روم.

در روز آغاز امامتت، عهد می بندم که دیگر گناه نکنم. این بهترین هدیه من به توست.

قول می دهم سرباز خوبی باشم. قول می دهم آبرویت را نبرم. آقا جان، روی قولم حساب کن.

نذر کرده ام تا زنده ام، صبح هایم را با «اللهم کن لولیک» شروع کنم. تو هم نذر کن که زود بیایی.

بیعت می کنم با تو، نه با دست، که با دل. دلی که فقط جای توست.

عهد می بندم که زین پس، هر جا نامت را شنیدم، تمام قد بایستم و تعظیم کنم در برابر عظمتت.

قول می دهم یارانت را دوست داشته باشم و دشمنانت را دشمن. تولی و تبری ام را مهدوی می کنم.

آقا جان! امضایم پای این عهدنامه خون دل است. تا آخرش هستم.

عهد می بندم که هر روز صدقه ای برای سلامتی ات بدهم، هرچند می دانم تو برای سلامتی ما صدقه می دهی.

قول می دهم که مبلغ نامت باشم. نمی گذارم کسی تو را فراموش کند.

عهد می بندم که منتظر بمانم، حتی اگر هزار سال دیگر طول بکشد. من پای عشقم می مانم.

آقا جان! در قنوت نمازت، اسم مرا هم ببر. دعای تو مستجاب است.

برای جوانیم دعا کن. می ترسم در این گرداب گناه غرق شوم. قایق نجات من باش.

مریضم آقا، مریض گناه. شفایم بده. دستی بکش روی قلب سیاهم.

برای پدر و مادرم دعا کن. آنها یادم دادند که عاشقت باشم.

دعا کن که شهید شوم. شهادت در رکاب تو، آرزوی نهایی من است.

برای مردم مظلوم فلسطین و یمن دعا کن. آنها جز تو پناهی ندارند.

دعا کن که بصیرتم زیاد شود. نمی خواهم در فتنه ها پایت را گم کنم.

آقا جان! رزق و روزی مان دست شماست. برکت بده به زندگی مان.

دعا کن که شرمنده ات نشوم. همین.

برای فرج خودت دعا کن. خدا روی تو را زمین نمی اندازد.