متن ادبی درباره رهایی علی (ع) از رنج دنیا 1404

علی جان! امشب آرام بخواب. دیگر کسی نیست که جواب سلام تو را ندهد.

راحت شدی آقا. از شهر نیرنگ، از مردم هزار چهره، از خارهای در چشم و استخوان‌های در گلو.

سی سال بود که گلویت فشرده می‌شد، امشب این بغض با خون سرت باز شد.

چاه‌های کوفه دیگر ناله تو را نمی‌شنوند، اما آسمان آغوش باز کرده برای در آغوش کشیدن خستگی‌هایت.

شمشیر ابن ملجم، کلید قفسی بود که روح تو را در تنگی دنیا حبس کرده بود.

غربت یعنی علی باشی و هم‌کلامت چاه باشد. امشب این غربت تمام شد.

می‌روى تا به فاطمه (س) برسی. بگو که بعد از تو با علی چه کردند.

دیگر نگران نباش که سلام‌ات را بی‌پاسخ بگذارند، آنجا ملائکه صف کشیده‌اند برای تعظیم.

خداحافظ ای تنهاییِ مجسم. خداحافظ ای کوه دردهای ناگفته.

چه نفس راحتی کشیدی وقتی فرمودی «رستگار شدم». انگار بار کوه‌های عالم را از دوشت برداشتند.

دنیا برای علی (ع) تنگ بود، مثل انگشتری که برای دست کودک تنگ باشد.

دنیا! تو لیاقت علی را نداشتی. تو کوچک‌تر از آن بودی که روح اقیانوس‌وار او را تحمل کنی.

چه کردی با علی ای روزگار؟ که مرگ برایش شیرین‌تر از عسل شد.

علی (ع) از رنج دنیا آزاد شد، اما دنیا تا ابد در رنج نبودن علی خواهد سوخت.

پایان یافت آن همه سکوت، آن همه صبر، آن همه خون دل خوردن.

چشم‌هایت را ببند آقا، آن سوتر پیامبر (ص) با لبخند منتظر است.

زهرا (س) پهلو گرفته و منتظر است تا ذوالفقار خسته‌ات را باز کند.

امشب سرت را نه بر خاک محراب، بلکه بر دامان رسول الله بگذار.

پرواز کن ای عقاب تیزپروازِ عرش، زمین جای تو نبود.

رهایی مبارک باد ای زندانیِ زندانِ جهلِ مردم.