متن ادبی درباره "وفاداری" و "ادب" به مناسبت میلاد عباس (ع) 1404

ادب، در برابر عباس (ع) زانو زد آنگاه که او را «فرزند علی» خواندند و او خود را «غلام حسین» نامید.

عباس یعنی ادب؛ یعنی بدانی کیستی و در برابر امامت چگونه بایستی. میلاد اسوه ادب مبارک.

آب هم از ادب عباس شرمنده شد، وقتی لب‌های خشکیده او را دید و او لب به آب نزد.

ادب عباس، کلاس درسی است برای تمام تاریخ؛ که چگونه می‌توان برادر بود و در عین حال مطیعِ محض.

او هرگز بی اجازه برادر ننشست و هرگز او را برادر خطاب نکرد، مگر در لحظه سقوط.

ادب عباس، نردبانی بود که او را به بام سعادت و مقام باب‌الحوائجی رساند.

سلام بر آن دست‌هایی که از شدت ادب، پیش از سر، فدای دوست شدند.

عباس به ما آموخت که ادب، مقدمه عشق است و شرط ولایت‌مداری.

زیباترین تابلوی ادب، پایین آمدن عباس از اسب بود وقتی صدای زینب را شنید.

ادب او، غیرت الله را به جوش آورد و او را عزیزترینِ شهدا کرد.

وفاداری یعنی عباس؛ که امان‌نامه دشمن را درید تا امان‌نامه شفاعت شیعه را امضا کند.

وفا، واژه‌ای بود که در لغت‌نامه کربلا، با خون عباس معنا شد.

او وفادار ماند؛ نه فقط به برادر، که به پیمانی که در ازل با خدا بسته بود.

رود فرات هنوز هم گواه وفاداری اوست؛ دستی که آب را برداشت و به یاد لب‌های تشنه فرو ریخت.

وفای عباس، افسانه نیست؛ حقیقتی است که معیار سنجش تمام عاشقانه‌های جهان شد.

در بازار عشق، هیچ کس به اندازه عباس، نقدِ جان را با عیارِ وفا معامله نکرد.

وفاداری یعنی ماندن تا پای جان، حتی وقتی همه رفته‌اند؛ حتی وقتی دست‌هایت رفته‌اند.

عباس ثابت کرد که وفا، میراثی است که از مادرش ام‌البنین و پدرش علی (ع) به ارث برده است.

قمر بنی‌هاشم، خورشید وفاست که در منظومه عاشورا می‌درخشد.

جهان تشنه وفای توست یا ابالفضل؛ که آب را تشنه لب‌هایت گذاشتی و رفتی.

علمدار که می‌آید، ستون‌های خیمه دشمن می‌لرزد و دل کودکان آرام می‌گیرد.

او کوهی است که تنها در برابر اشک‌های رقیه (س) آب می‌شود.

دست‌هایش؟ نه، او بال‌هایی داشت که تا ملکوت پروازش دادند.

سقا بودن بهانه بود، او می‌خواست تشنگی تاریخ را با خون خود سیراب کند.

عباس، خلاصه غیرت الله است در کالبد یک مرد.