حضرت احمد بن موسی (ع)، پسر ارشد امام کاظم (ع)، شخصیتی بسیار وارسته، عابد و کریم بود. پس از شهادت امام کاظم (ع)، مردم مدینه به دلیل فضایل ایشان، به درب خانهاش هجوم آوردند تا با او بیعت کنند. اما ایشان با شجاعت و بصیرت بینظیر، بر فراز منبر رفت و فرمود: «بدانید که من خود در بیعت برادرم علی بن موسی الرضا (ع) هستم». این اقدام تاریخی، جلوی تفرقه در شیعه را گرفت و ولایت امام رضا (ع) را تثبیت کرد.
پس از هجرت اجباری امام رضا (ع) به مرو، حضرت شاهچراغ به همراه برادران و گروهی از شیعیان برای دیدار امام عازم ایران شدند. کاروان ایشان در نزدیکی شیراز با سپاهیان حاکم فارس (قتلغ خان) درگیر شد. پس از نبردی نابرابر و دلاورانه، حضرت احمد بن موسی (ع) و یارانشان مظلومانه به شهادت رسیدند و شیراز به مشهد (محل شهادت) ایشان تبدیل شد.
تا مدتها محل دفن ایشان مخفی بود. در زمان اتابکان فارس، نوری از تپهای ساطع میشد که توجه همگان را جلب کرد. پس از تفحص، پیکر مطهر ایشان را صحیح و سالم به همراه انگشتری که نقش «العزة لله احمد بن موسی» داشت یافتند. از آن پس، این مکان به «شاهچراغ» (پادشاه نور) معروف شد.
حرم مطهر شاهچراغ در شیراز، شاهکاری از معماری ایرانی-اسلامی است. آینهکاریهای ظریف، کاشیکاریهای هنرمندانه و گنبد پیازی شکل آن، فضایی روحانی و چشمنواز ایجاد کرده است. این حرم پس از مشهد و قم، سومین پایگاه مهم مذهبی ایران است که رهبر معظم انقلاب آن را «سومین حرم اهل بیت» نامیدند.
این حرم مطهر در سالهای اخیر شاهد جنایات تروریستی دشمنان اسلام بوده است که منجر به شهادت زائران بیگناه شد. این حوادث نشان داد که دشمن از نور و معنویت این مکان هراس دارد. خون این شهدا، قداست و اهمیت شاهچراغ را در قلوب مومنین دوچندان کرد.
