متن ادبی روضه مسلم بن عقیل برای شب اول محرم و تنهایی 1405

کوچه‌های کوفه چه زود رنگ عوض کردند؛ صبح سلام کردند و شب در را بستند. مسلم مانده است و دیوارهای بی‌رحم و یک دنیا تنهایی.

غریب یعنی مسلم؛ که در شهری پر از جمعیت، حتی یک سایه هم پناهش نمی‌شود. سرگردانی سفیر حسین (ع) در کوچه پس کوچه‌ها، روضه مجسم است.

خدایا این نامه نوشتن‌ها چه بود و این در بستن‌ها چه؟ مسلم تنواترین سردار تاریخ است که سپاهش قبل از جنگ گریختند.

دیوار طوعه، تنها تکیه‌گاه مردی است که قرار بود تکیه‌گاه یک کاروان باشد. امان از بی وفایی، امان از کوفه.

غربت مسلم، پیش‌درآمد غربت حسین (ع) است. اگر سفیر را اینگونه کشتند، با امام چه خواهند کرد؟ دلشوره تمام وجود مسلم را گرفته است.

در شلوغی بازار کوفه، مسلم دنبال یک نگاه آشنا می‌گردد، اما دریغ از یک مرد. همه نامردی را تمام کردند.

سنگ‌هایی که بر سر مسلم می‌بارد، تمرینی است برای استقبال از سرهای بر نیزه. کوفه دارد برای جنایت بزرگ آماده می‌شود.

تنهایی یعنی نایب امام زمانت باشی، اما جایی برای نماز خواندن نداشته باشی. سلام بر اولین قتیل راه عشق.

مسلم از بام دارالعماره نه به پایین، که به دوردست‌ها خیره شده است؛ به سمتی که کاروان حسین (ع) می‌آید. میا کوفه، کوفه وفا ندارد.

غربت در نگاه مسلم موج می‌زند؛ نه برای خودش، برای طفلانش و برای مولایش که دارد به قتلگاه می‌آید.

حسین جان، نامه‌ای که نوشتم را پاره کن. اینجا باغ‌ها سرسبز نیستند، نیزه‌ها تیزند و شمشیرها تشنه.

آقا جان، کوفیان دینشان را به گندم ری فروختند. روی دیوار هیچکس یادگاری ننویس. برگرد پسرعمو.

اینجا ۱۸ هزار نفر صبح بیعت کردند و شب کافر شدند. حساب این مردم از انسانیت جداست. میا به کوفه.

مولای من، دست زن و بچه‌ات را بگیر و برگرد. اینجا رسم مهمان‌نوازی را با تیر و سنگ به جا می‌آورند.

حسین جان، مسلمت را فدایی حساب کن اما خودت نیا. این مردم منتظرند تا پیراهنت را غارت کنند.

سفیرت را از بالای بام پرتاب می‌کنند؛ نگرانم برای روزی که پیکرت را زیر سم اسب‌ها... زبانم لال. برگرد.

تنها وصیت مسلم در آخرین نفس‌ها یک کلمه است: بازگرد. این شهر بوی خون می‌دهد.

به قاصد گفتم باد به گوشت برساند: وفا در لغت‌نامه کوفه وجود ندارد. اینجا بازار برده‌فروشان شلوغ است.

نوشتم بیایید که باغ‌ها آماده‌اند؛ اما نمی‌دانستم باغ‌های نیزه را می‌گویند. غلط کردم آقا، نیا.

جان مسلم فدای یک تار موی اکبرت. برگرد تا رقیه (س) آواره بیابان‌ها نشود.

شب اول محرم، شب غریبی است. شبِ در زدن و باز نشدن. شبِ تشنگی و لب پاره شده.

مسلم، اولین قربانی مسلخ عشق است. او پیش‌مرگ شد تا تاریخ بداند کوفی بودن یعنی چه.

خون مسلم بر سنگفرش‌های کوفه نوشت: اعتماد به مردم دنیا، اشتباهی است که تاوانش خون است.

سردار تنهای شب‌های کوفه، ستاره‌ای بود که در آسمان بی‌غیرتی این شهر درخشید و خاموش شد.

طوعه، تنها مردِ شهر کوفه بود در هیبت یک زن. تاریخ نامش را به احترام ثبت کرد.

مسلم بن عقیل، شیرمردی که اشک‌هایش فقط برای غربت حسین (ع) جاری شد، نه برای تنهایی خودش.

لب‌های پاره و دندان‌های شکسته مسلم، روضه آب را زودتر از موعد خواندند. تشنه جان داد تا فدای لب‌های تشنه ارباب شود.

سلام بر او که از بلندی افتاد تا پرچم حسین (ع) بر زمین نیفتد.

شب اول، دل‌ها می‌رود پشت درب خانه طوعه. آنجا که مردی سر به دیوار گذاشته و زمزمه می‌کند: یا حسین.

غریبی مسلم، مقدمه کتاب قطور مصائب عاشوراست. فصل اول: تنهایی.