خانواده کانون اصلی انتقال ارزشهای دینی است. ماه رمضان فرصتی طلایی برای تقویت این کانون است. نشستن دور یک سفره هنگام سحر و افطار، بیدار شدن همزمان، و مناجاتهای دسته جمعی، پیوندهای عاطفی اعضای خانواده را محکمتر میکند. والدین با رفتار خود، درس صبر، ایثار و بندگی را به فرزندان میآموزند.
سفره افطار در فرهنگ ایرانی-اسلامی، فراتر از یک وعده غذایی است. این سفره نماد برکت، شکرگزاری و وحدت خانواده است. حضور همه اعضا در لحظه اذان، دعا خواندن پیش از غذا و تقسیم محبت، خاطراتی ماندگار میسازد. ساده گرفتن افطاریها باعث میشود صله رحم و رفت و آمدها بیشتر شود.
در ماه رمضان، جای خالی عزیزانی که از دنیا رفتهاند بیشتر احساس میشود. خیرات کردن، افطاری دادن به نیت اموات و خواندن قرآن برای شادی روح آنان، از سنتهای حسنه است. این کار هم باعث آرامش روح متوفی میشود و هم یاد مرگ را در دل زندهها نگه میدارد.
روزه واقعی، روزه اخلاقی است. اعضای خانواده باید تمرین کنند که در این ماه خوشاخلاقتر باشند. گرسنگی و تشنگی نباید بهانهای برای بدخلقی شود. پیامبر (ص) فرمودند: هر کس در این ماه اخلاقش را نیکو گرداند، جواز عبور از صراط را دریافت میکند.
در ماه رمضان، بهتر است استفاده از فضای مجازی محدودتر شود تا وقت بیشتری برای عبادت و گفتگوهای خانوادگی باقی بماند. ارسال پیامهای تبریک و مطالب مفید در گروههای خانوادگی خوب است، اما نباید جایگزین ارتباط چهره به چهره شود.
