ایران کشوری با پیشینه تاریخی کهن و تنوع قومی کمنظیر است. هموطنان بلوچ در جنوب شرق و هموطنان عرب در جنوب غرب، با زبانهای غنی و فرهنگهای پربار خود، نقش مهمی در شکلگیری هویت ایرانی-اسلامی ایفا کردهاند. زبان بلوچی با ریشههای هندواروپایی و زبان عربی با ساختار سامی، هر دو بخشی از میراث زبانی کشور ما هستند که باید پاس داشته شوند.
قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران در اصل ۱۵، ضمن تاکید بر زبان فارسی به عنوان زبان رسمی و مشترک، استفاده از زبانهای محلی و قومی در مطبوعات، رسانههای گروهی و تدریس ادبیات آنها در مدارس را آزاد دانسته است. این اصل نشاندهنده احترام نظام به تنوع فرهنگی و حقوق زبانی همه اقوام ایرانی است.
زبان بلوچی یکی از زبانهای ایرانی شاخه شمال غربی است که پیوند نزدیکی با زبانهای باستانی ایران دارد. این زبان دارای ادبیات شفاهی بسیار قوی، شعر و موسیقی حماسی است که سینه به سینه منتقل شده است. حفظ زبان بلوچی به معنای حفظ بخش مهمی از تاریخ زبانهای ایرانی است.
هموطنان عرب خوزستان و جنوب، گویشوران زبانی هستند که زبان قرآن و تمدن اسلامی است. این قرابت زبانی فرصتی بینظیر برای ایران است تا پیوندهای فرهنگی خود را با جهان اسلام تقویت کند. ادبیات، شعر (بهویژه سبکهایی مانند هوسه) و آداب و رسوم اعراب ایران، رنگ و بوی خاصی به فرهنگ ملی ما بخشیده است.
پیام روز جهانی زبان مادری برای ما ایرانیان، تاکید بر وحدت ملی است. احترام به زبانهای یکدیگر نه تنها باعث جدایی نمیشود، بلکه همدلی و محبت را بین اقوام افزایش میدهد. وقتی یک بلوچ یا عرب میبیند که زبانش مورد احترام هموطنانش است، پیوند قلبی او با ایران محکمتر میشود.
