روز 29 مهرماه از سال 1376 به عنوان روز ملی صادرات تعیین شد تا بر اهمیت صادرات غیرنفتی در اقتصاد کشور تاکید شود. اقتصاد ایران سالها وابسته به نفت بوده است، اما راهکار برون رفت از آسیب پذیری اقتصادی، توسعه صادرات کالاها و خدمات غیرنفتی است. این روز فرصتی است تا از صادرکنندگان نمونه که با وجود تحریم ها و مشکلات ارزی، توانسته اند بازارهای جدیدی برای ایران بیابند، تجلیل شود.
رابطه مستقیمی بین صادرات و تولید وجود دارد. وقتی بازارهای جهانی به روی کالای ایرانی باز شود، تقاضا افزایش می یابد و کارخانه ها با ظرفیت کامل کار می کنند. این امر منجر به ایجاد اشتغال پایدار، کاهش نرخ بیکاری و افزایش درآمد سرانه می شود. صادرکنندگان با بازاریابی بین المللی، در واقع برای کارگران ایرانی کار ایجاد می کنند.
تجار و بازرگانان، دیپلمات های اقتصادی کشور هستند. روابط تجاری پایدار با کشورهای همسایه و جهان، امنیت ملی را نیز تقویت می کند. وقتی منافع اقتصادی کشورها به هم گره بخورد، صلح و ثبات افزایش می یابد. اتاق های بازرگانی و رایزنان بازرگانی نقش کلیدی در معرفی پتانسیل های ایران و خنثی سازی اثرات تحریم دارند.
صادرکنندگان ایرانی با چالش های متعددی از جمله نوسانات نرخ ارز، مشکلات نقل و انتقال بانکی (تعهد ارزی)، هزینه های بالای حمل و نقل و قوانین گمرکی متغیر روبرو هستند. روز ملی صادرات زمانی است برای شنیدن صدای این قشر زحمتکش و تلاش دولت برای رفع موانع و تسهیل فرایند تجارت خارجی.
ایران پتانسیل های عظیمی در صادرات پتروشیمی، محصولات کشاورزی (زعفران، پسته، خرما)، صنایع دستی (فرش)، مصالح ساختمانی و خدمات فنی مهندسی دارد. تمرکز بر صادرات محصولات با ارزش افزوده بالا و دانش بنیان، به جای خام فروشی، استراتژی هوشمندانه ای است که باید در دستور کار قرار گیرد.
