متن ادبی بوی عیدی و نوستالژی روز آخر اسفند 1404

بوی عیدی، بوی توپ، بوی کاغذ رنگی... این واژه‌ها فقط کلمات نیستند، ماشین زمان‌اند که ما را به کودکی می‌برند. به روزهایی که دلخوشی‌مان اسکناس‌های تا نخورده لای قرآن بود.

عطر تند ماهی دودی در بازار، همهمه خرید آخر سال، و شوق پوشیدن لباس‌های نو. 29 اسفند، روزی است که خاطرات کودکی پررنگ‌تر از همیشه در ذهنمان رژه می‌روند.

یادش بخیر پیک شادی‌های حل نشده که می‌ماند برای سیزده‌بدر. یادش بخیر ترس از شکستن تخم‌مرغ رنگی‌ها. چه دنیای ساده و قشنگی داشتیم.

هنوز هم وقتی تقویم به آخر می‌رسد، دلم هوای آن خانه‌های قدیمی با حوض آبی و ماهی گلی را می‌کند. هوای سفره‌ای که مادربزرگ با عشق می‌چید.

کاش می‌شد شادی‌های ساده کودکی را مثل سبزه گره زد به امروزمان. بوی نم خاک باران‌خورده دم عید، عجیب بوی زندگی می‌دهد.

مامان می‌گه فردا عیده! من منتظر اون لحظه‌ام که بابا قرآن رو باز کنه و بگه: بیا اینم عیدی تو. وای چه کیفی داره!

توی تنگ بلور، ماهی گلی داره می‌رقصه. انگار اونم میدونه فردا روز جشنه. لباس نوهامو آماده کردم، منتظر عمو نوروزم.

بوی شیرینی نخودچی و نون برنجی کل خونه رو برداشته. دلم میخواد ناخونک بزنم ولی مامان میگه باشه واسه مهمونا!

شمردن دقیقه‌ها تا سال تحویل، بزرگترین هیجان دنیاست. خدایا کاش زودتر عید بشه تا بریم خونه مادربزرگ.

نقاشی کردم برای سفره هفت‌سین. یه سیب، یه سیر، یه ساعت. بابا میگه نقاشیت از همه سین‌ها قشنگ‌تره.

اسفند دارد بساطش را جمع می‌کند، اما عطر بهار نارنج زودتر از خودش رسیده است. این ثانیه‌های آخر، آبستن هزاران شکوفه‌اند.

در کوچه پس کوچه‌های شهر، صدای پای بهار می‌آید. و من در این هیاهو، به دنبال گمشده‌ای می‌گردم به نام کودکی، که لای بوی کاغذهای رنگی جا مانده است.

زمستان چمدانش را بسته و بهار پشت در ایستاده است. این لحظات برزخی میان سرما و رویش، شاعرانه‌ترین لحظات سال‌اند.

نفس‌های آخر سال، بوی خاک و باران و تازگی می‌دهد. گویی جهان دوباره متولد می‌شود و ما نیز فرصتی دوباره برای روییدن داریم.

خورشید آخرین روز اسفند، مهربان‌تر می‌تابد. انگار می‌خواهد یخ‌های دلتنگی را آب کند تا بهار در بستری گرم و نرم جاری شود.

بوی عیدی، بوی تازگی، بوی زندگی. بهار مبارک.

نوستالژی یعنی عطر سنبل و اسکناس نو لای کتاب.

آخرین روز اسفند، پر از عطر خاطرات کودکی است.

شوق کودکانه عید، زیباترین حس دنیاست.

کاغذ رنگی‌های خیال، آسمان امروزم را رنگی کرده‌اند.

یادتونه اون موقع‌ها کفشای نو رو بغل می‌کردیم و می‌خوابیدیم؟ چه ذوق نابی بود که دیگه تکرار نمیشه.

سفره‌های طولانی خونه پدربزرگ، سکه‌هایی که تو کاسه آب می‌نداختیم، و دعای تحویل سال با صدای بلند رادیو... کجایید ای روزهای خوب؟

چهارشنبه سوری تموم شد و حالا فقط بوی تمیزی و خانه تکانی مونده. 29 اسفند یعنی آرامش قبل از طوفان دید و بازدیدها.

اون قدیما ویترین مغازه‌ها جذاب‌تر بود یا دل‌های ما شادتر؟ هر چی بود، بوی عیدی اون روزا مست‌کننده بود.

هنوزم وقتی اسکناس نو می‌بینم، یاد دست‌های زبر اما مهربون پدربزرگ می‌افتم که یواشکی عیدی می‌ذاشت تو جیبم.