بخش NICU (Neonatal Intensive Care Unit) محل بستری نوزادانی است که زودتر از موعد (نارس) متولد شده اند یا مشکلات جدی پزشکی دارند. پرستاران این بخش با بیمارانی سروکار دارند که گاهی وزنشان کمتر از یک کیلوگرم است و تمام اندام هایشان هنوز تکامل نیافته است. کار در این بخش نیازمند ظرافت، دقت بسیار بالا و روحیه ای لطیف اما مقاوم است.
رگ گیری، لوله گذاری و مراقبت از نوزادی که رگ هایش مثل تار مو نازک است، مهارتی استثنایی می طلبد. پرستاران NICU باید محاسبات دارویی را با دقت دهم و صدم میلی گرم انجام دهند، زیرا کوچکترین خطا مرگبار است. تبریک روز پرستار به آنها باید تحسین کننده این «ظرافت و دقت میکروسکوپی» باشد.
نوزادان بستری در NICU از آغوش مادر دور هستند. پرستاران این بخش با نوازش، صحبت کردن و مراقبت کانگورویی (KMC)، خلاء عاطفی نوزاد را پر می کنند و به رشد مغزی او کمک می کنند. آنها در واقع «مادران دوم» یا «دایه های مهربان» دوران مدرن هستند.
والدین نوزادان NICU در شرایط روحی بسیار بدی قرار دارند؛ ترکیبی از ترس، امید و احساس گناه. پرستار NICU باید علاوه بر نوزاد، از روحیه والدین هم مراقبت کند، به آنها آموزش دهد و امید ببخشد. این صبر و همدلی با خانواده، ویژگی بارز پرستاران این بخش است.
بخش NICU جایی است که معجزه حیات به وضوح دیده می شود. نوزادی که کف دست جا می شود، با مراقبت پرستاران رشد می کند و به خانه می رود. یادآوری این معجزات در روز پرستار، خستگی را از تن پرسنل بیرون می کند و به آنها انگیزه می دهد.
در فرهنگ مذهبی ما، نوزادان بیمار با نام حضرت علی اصغر (ع) گره خورده اند. پرستاران NICU خادمان سربازان کوچک امام زمان هستند و این نگاه معنوی، تقدس کارشان را دوچندان می کند.
