در آموزههای اسلامی، دعا برای مسافر، بهویژه مسافر زیارتی، بسیار سفارش شده است. معصومین (ع) همواره هنگام بدرقه یا انتظار بازگشت یاران، برای سلامتی و ایمنی آنها دعا میکردند. دعای خیر مومنین پشت سر زائر، مانند یک سپر معنوی عمل میکند و بلاها و خطرات سفر را دفع مینماید. خواندن صدقه و آیتالکرسی برای زائران در مسیر برگشت، از سنتهای رایج بین خانوادههای منتظر است.
مسیر برگشت از اربعین معمولاً با خستگی مفرط، شلوغی جادهها و تراکم مرزها همراه است. این شرایط احتمال بروز حوادث را افزایش میدهد. بنابراین، تمرکز بر دعا برای «هوشیاری»، «صبر» و «سلامتی» زائران در این مرحله بسیار حیاتی است. دعا ابزاری است برای جلب رحمت الهی و پیشگیری از حوادثی که ممکن است شیرینی زیارت را تلخ کند.
وقتی میلیونها نفر همزمان برای سلامتی گروهی دیگر دعا میکنند، موجی از انرژی مثبت و همبستگی ملی ایجاد میشود. انتشار پیامهای دعا در شبکههای اجتماعی و فضاهای عمومی، نشان میدهد که جامعه نگران و منتظر بازگشت عزیزان خود است. این همدلی، قلبها را به هم نزدیکتر میکند و احساس امنیت روانی را در جامعه افزایش میدهد.
بسیاری از پیامهای دعایی، هوشمندانه حاوی نکات ایمنی نیز هستند. مثلاً «خدایا به رانندگان صبر عطا کن» یا «خدایا خواب را از چشم راننده دور کن». این شیوه بیان، ضمن اینکه بار معنوی دارد، به صورت غیرمستقیم به زائران و رانندگان یادآوری میکند که باید اصول ایمنی را رعایت کنند تا دعای خیر مردم مستجاب شود.
دعا برای سلامتی، نوعی شکرگزاری پیشاپیش از خداوند برای حفظ زائران است. امید به فضل الهی و توکل بر او، در متن این دعاها موج میزند. این نگرش مثبت، اضطراب خانوادههای منتظر را کاهش میدهد و فضایی سرشار از امید و آرامش را جایگزین نگرانیهای رایج میکند.
