روضه وداع حضرت سکینه با مزار پدر در اربعین 1405

همین که بوی خاک کربلا به مشام رسید، سکینه (س) خود را از محمل به پایین انداخت.

می‌دوید و بر سر و سینه می‌زد، نه به سوی آب، که به سوی قتلگاه.

چهل روز پیش اینجا پدرم را دیدم که غریبانه ایستاده بود...

عمه جان! اینجا همان جایی است که خیمه‌های ما را آتش زدند.

رسید به مزار... چه مزاری؟ خاکی که بوی خون خدا می‌داد.

خود را روی قبر انداخت، آنچنان که گویی جانش می‌خواهد از بدن خارج شود.

صدا زد: پدر جان! بلند شو ببین دختر دردانه ات برگشته.

پدر! موهایم سفید شده، قدم خمیده شده، اما چادرم را رها نکردم.

بابا! یادته وقت رفتن گفتی گریه نکن؟ توی این چهل روز هر وقت خواستم گریه کنم با تازیانه آرامم کردند.

پدر جان، سوغاتی من برای تو پیراهن پاره و تن کبود است.

بابا، از شام برایت بگویم... از مجلس شراب...

پدر جان، ما را در خرابه جای دادند، جایی که سقف نداشت و ستاره‌ها گریه می‌کردند.

بابا، مردم شام ما را خارجی خواندند، به ما سنگ زدند.

یادته علی اصغر را؟ رباب هنوز گهواره خالی را تکان می‌دهد.

بابا، رقیه... رقیه جا ماند. شرمنده‌ام بابا، نتوانستم امانتت را برگردانم.

سر کوچک رقیه طاقت دوری‌ات را نداشت، دق کرد و همانجا ماند.

پدر! وقتی سرت را بالای نیزه می‌دیدم، دلم می‌خواست زمین دهان باز کند.

شمر و سنان نگذاشتند یک شب راحت بخوابیم.

بابا ببین دستانم هنوز جای طناب‌ها را دارد.

اما بابا خیالت راحت، عمه زینب (س) مثل شیر غرید و کاخ یزید را بر سرش خراب کرد.

ای پدر مهربان، برخیز و ببین که سکینه‌ات دیگر آن دختر شاداب نیست.

خاک قبرت را توتیای چشمم می‌کنم تا شاید سوی چشمانم برگردد.

بابا، دلم برای صدای قرآنت تنگ شده، حتی وقتی روی نیزه بودی.

آب آورده‌ام بابا... بلند شو، دیگر کسی تیر به مشک نمی‌زند.

فرات شرمنده لب‌های توست، و من شرمنده روی تو.

کاش من هم مثل رقیه پیش تو می‌آمدم و این روزها را نمی‌دیدم.

این چهل روز، چهل سال بر ما گذشت.

حالا که برمی‌گردیم مدینه، جواب صغری (س) را چه بدهم؟

بگویم پدرت را کشتند؟ بگویم عمویت عباس را قطعه قطعه کردند؟

خداحافظ ای تن بی‌سر، خداحافظ ای برادران خفته در خاک.

دل‌ها بسوزد برای آن لحظه‌ای که می‌خواستند سکینه را از قبر جدا کنند.

می‌گویند با زور و التماس او را جدا کردند، چون می‌ترسیدند جان بدهد.

اما یک جا هم بود که سکینه را به زور جدا کردند... عصر عاشورا.

آن لحظه‌ای که بدن بابا را در آغوش گرفته بود و دشمن با تازیانه و کعب نی آمد.

صلی الله علیک یا اباعبدالله، چه کشید دخترت در این سفر.

یا صاحب الزمان، آجرک الله در مصیبت عمه‌تان.

روضه خوان اصلی امروز خود آقاست.

خدایا به اشک‌های سکینه (س)، ما را اربعین زائر کربلا کن.

خدایا عاقبت ما را ختم به خیر کن.

نثار روح مطهر شهدا و اسرای کربلا صلوات.