دلنوشته‌ای برای آرامگاه سعدی (سعدیه) در روز بزرگداشت او 1405

اینجا سعدیه است، میعادگاه عاشقان سخن. وقتی پا در این صحن و سرا می‌گذاری، گویی زمان متوقف می‌شود. در زیر این گنبد فیروزه‌ای، مردی خفته است که قرن‌هاست بیدار است. سلام بر تو ای شیخ اجل، که خانه‌ات خانه امید ماست.

در هوای اردیبهشت سعدیه نفس می‌کشم و ریه‌هایم پر می‌شود از عطر شعر. اینجا سنگ‌ها هم با تو حرف می‌زنند. حوض ماهی رازهای نگفته‌ات را زمزمه می‌کند و درختان سرو به احترام نامت ایستاده‌اند. روزت مبارک استاد.

آمده‌ام تا در این روز عزیز، گرد و غبار دل را با اشک شوق در حریم تو بشویم. ای سعدی، آرامگاه تو پناهگاه خستگی‌های ماست. چه آرامشی دارد نشستن در ایوان تو و خواندن گلستانت.

گنبد آبی‌ات تکه‌ای از آسمان است که بر زمین افتاده. اینجا مرز میان خاک و افلاک گم می‌شود. روز بزرگداشتت، بهانه‌ای است برای گم شدن در آبی کاشی‌ها و پیدا شدن در دریای معانی‌ات.

سعدیه، تنها یک مقبره نیست؛ یک جغرافیای مقدس ادبی است. هر گوشه‌اش رازی دارد و هر خشتش شعری. امروز دلم پر می‌کشد برای طواف مزارت ای پیر مراد.

السلام علیک یا شیخ المصلحین. اینجا که ایستاده‌ام، احساس می‌کنم تمام کلمات جهان به تعظیم درآمده‌اند. چه شکوهی دارد سکوت در محضر تو. روزت مبارک ای زنده جاوید.

دست بر سینه می‌گذارم و به احترام قرن‌ها حکمت تعظیم می‌کنم. فضای سعدیه آکنده از نور است؛ نوری که از کلام تو می‌تابد و دل‌های تاریک ما را روشن می‌کند.

خدایا، این چه شوری است که در خاک شیراز نهفته است؟ مزار سعدی بوی بهشت می‌دهد. امروز زائر کلماتیم، زائر اخلاق و عشق. زیارتمان قبول درگاه دوست.

در کنار حوض ماهی، نیت می‌کنم: «چنانت دوست می‌دارم...». سکه ای در آب نمی‌اندازم، دلم را می‌اندازم که زلال شود. سعدیه معبد عشق است و ما زائران تشنه.

وقتی باد در میان درختان سعدیه می‌پیچد، انگار صدای توست که می‌خوانی: «منت خدای را عزوجل...». چه سمفونی باشکوهی است طبیعت و شعر در کنار هم.

معماری این بنا، تجسم کلمات توست؛ بلند، استوار و زیبا. ستون‌های سنگی‌اش تکیه‌گاه زبان فارسی‌اند و کاشی‌هایش رنگ‌بندی احساسات بشری. روزت گرامی باد معمار سخن.

غروب سعدیه، غمگین نیست، پر از تفکر است. خورشید که پشت کوه‌ها می‌رود، چراغ حکمت تو روشن‌تر می‌شود. خوشا به حال شیراز که نگینی چون تو در آغوش دارد.

از دروازه قرآن تا سعدیه، راهی نیست جز راه عشق. امروز تمام راه‌ها به تو ختم می‌شود. ای ایستاده در غبار تاریخ، دستمان را بگیر که سخت محتاج پندهای توایم.

سعدیه در اول اردیبهشت، قطعه‌ای از بهشت است. گل‌ها به شادباش تو شکفته‌اند و بلبلان غزل‌خوان تو هستند. جشن تولد دوباره طبیعت و جاودانگی تو مبارک.

ایوانت بلند است و بختت بلندتر. ای که نامت بر تارک ادبیات می‌درخشد، آرامگاهت قبله اهل دل است. ما را بپذیر که با دستان خالی اما دلی پر از ارادت آمده‌ایم.

استاد جان، دلمان برایت تنگ بود. آمدیم تا درس جدیدی بگیریم. نه از کتاب، که از سکوت مزارت. به ما بیاموز که چگونه در این هیاهوی جهان، انسان بمانیم.

سعدی عزیز، تو رفتی اما صدایت در گوش زمان مانده است. امروز آمدم بگویم که ما فرزندان ناخلفی نبودیم، هنوز گلستانت را می‌خوانیم و با بوستانت زندگی می‌کنیم.

شیخ اجل، حال و روزمان را می‌بینی؟ دوای دردهایمان در نسخه توست. «بنی‌آدم اعضای یکدیگرند...». کاش جهان دوباره صدایت را بشنود.

ای پیر دانا، امروز شلوغ است اطرافت، اما تو با تک‌تک ما خلوت داری. هر کس گمشده‌ای دارد که در مزار تو می‌جوید. گمشده ما «آرامش» است، به ما ارزانی‌اش دار.

سلام بر تو که میزبان همیشگی این شهری. مهمان‌نوازیت را شکر. از خوان کرمت لقمه‌ای حکمت به ما تعارف کن که سخت گرسنه‌ایم.