در دوران انقلاب اسلامی، طنز یکی از سلاح های برنده مردم علیه رژیم پهلوی بود. شعارهای کوچه و بازاری با چاشنی طنز، ابهت پوشالی شاه و درباریان را هدف قرار می داد. فرار شاه در 26 دی، موج جدیدی از خلاقیت های طنزآمیز مردم را شکوفا کرد که در آن ترس مردم کاملاً ریخته بود و دیکتاتور را به سخره می گرفتند.
این شعار ساده و ریتمیک، یکی از معروف ترین شعارهای طنز آن دوران است. مردم با این شعار، تجملات و غرور شاهانه را تحقیر می کردند و او را در حد یک فراری سوار بر گاری پایین می آوردند. این نوع ادبیات، نشان دهنده قدرت روحی مردم در برابر دستگاه سرکوب بود.
روز 26 دی پر از صحنه های طنزآمیز خودجوش بود. از رقص برف پاک کن ماشین ها تا کاریکاتورهایی که مردم در لحظه می کشیدند. مثلاً کاریکاتورهایی که شاه را با چمدان های پر از دلار در حال دویدن نشان می داد، یا بختیار را که سعی می کرد تاج را روی هوا نگه دارد.
دیوارهای شهر در آن روزها بوم نقاشی مردم شده بود. شعارهای طنزی مثل ازهاری بیچاره، بازم بگو نواره خطاب به تیمسار ازهاری که صدای مردم را نوار ضبط شده خوانده بود، اوج خوش ذوقی و بیداری سیاسی مردم را حتی در قالب طنز نشان می داد.
طنز انقلابی نشان داد که می توان با لبخند و شوخی، عمیق ترین مفاهیم سیاسی را منتقل کرد. این سبک از اعتراض، ترس را از بین می برد و همبستگی اجتماعی را افزایش می دهد. امروز هم بازخوانی آن طنزها، شیرینی پیروزی انقلاب را یادآوری می کند.
