شعر طنز درباره صف خرید زولبیا و بامیه دم افطار 1404

دمِ افطار و صفِ قنادی / غوغایی گشته، چه بیدادی!

همه در فکرِ دو کیلو بامیه / صف کشیدند تا خودِ نظمیه

یکی هل میده که نوبت منه / اون یکی با جعبه بر سر میزنه

بویِ روغن، بویِ شیره، بویِ گل / مست کرده عاقل و دیو و خل

پیرمردی گفت: آقا زود باش / زولبیا خشکید، مثلِ نونِ لواش

چشم‌ها خیره به دستانِ قناد / که کشد شیره زِ پاتیلِ گشاد

ناگهان نعره زد آن شاگردش / زولبیا تمام شد، ای داد و بیداد!

رنگِ رخسارِ جماعت شد زرد / آه و ناله ز دلِ هر زن و مرد

یک نفر گفت: بده بامیه پس / راضی‌ام من به همین هم، ای مرد

جنگ شد بر سرِ آخرین جعبه / گویی انگار که فتح است و نبرد

قیمتِ زولبیا چون نرخِ دلار / می‌رود بالا، امان از این کار

گفتم ای شیخ، چرا اینقدر گران؟ / گفت شیرین شده کامِ دگران

جیبِ ما خالی و دل‌ها پرِ قند / می‌خریم باز ولی با لبخند

سفره افطار بدونِ این دو / هست چون باغِ بدونِ لیمو

پولِ گوشت و مرغ دادیم به این / تا شود کامِ من و تو شیرین

ساعت شش شد و اذان نزدیک / صفِ ما مانده در این کوچه باریک

تلفن زنگ زد و همسر گفت / کجایی مرد؟ شد افطار، آرتیک!

گفتم ای زن، تو ندان که اینجا / جنگِ خونین شده بر سرِ حلوا

گر نیایم با دو جعبه پر / راه نده من را تو اصلا به سرا

خلاصه خریدم با صد مکافات / زولبیایی که دهد بر همه حیات

زولبیا عشقی است که در صف حاصل شود / هر که بی نوبت رود، باطل شود

صف نیست این، آزمونِ صبرِ ماست / جایزه اش یک جعبه پر از طلاست